Máis datos sobre o mercado eléctrico. Artigo publicado en “sinpermiso”.

Escrito de Miguel Salas, con motivo da saída a concurso público da concesión  do subministro de enerxía eléctrica ao conxunto de instalacións dependentes do Concello de Barcelona, e que motivou o recurso das grandes eléctricas diante o Tribunal Catalán de Contratos de Servizos Públicos, quen finalmente o anulou.

Aporta valiosas informacións para afondar no coñecemento deste sector estratéxico aínda en mans privadas.  Para a súa lectura premer na figura.

Advertisements
Publicado en As alleas | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Casa de Bernardo Rodríguez López

vista-xeral-2O 8 de outubro de 1892, o Faro de Vigo informaba aos seus lectores que, con motivo do IV centenario do “Descubrimento” de América, o concello viña de aprobar a moción presentada por un grupo de concelleiros, que pedían, se perpetuase nunha das rúas da cidade o nome de Cristóbal Colón. O vial do Ramal, que comunicaba o porto coa estrada de Madrid, foi a a elixida para a adxudicación, e a fachada da casa do importante comerciante vigués, Bernardo Rodríguez López, a seleccionada para colocar a lápida conmemorativa.

O día 10, un Bando da Alcaldía sinalaba que, «declarado Fiesta Nacional el día 12, en conmemoración del cuarto centenario del descubrimiento de América, se invita al vecindario a la celebración». A festa ía consistir, nun paseo nocturno na propia rúa do Ramal e na colocación da placa. A sociedade “La Oliva”, abriu unha subscrición entre os veciños, co fin de destinar os fondos obtidos a custear a “iluminación á veneciana”(0) do vial, e ofreceu a súa sociedade coral e a rondalla para amenizar o habitual paseo dos festivos. A pesar do mal tempo a concorrencia foi tan numerosa que enchía por completo a cumprida rúa do Ramal.

A coñecida como “casa de Bernardo Rodríguez”, proxecto de 1883 do mestre de obras Genaro de La Fuente Domínguez(1) , é un edificio de tres andares, situado na esquina das rúas Colón e Príncipe, que ten como característica máis destacada, que a fachada principal está constituída por un gran chafrán(2) , rematado con sendas ochavas nas súas arestas. No primeiro e segundo andar de cada unha destas ochavas, sitúanse sendas galerías-miradoiro de ferro forxado(3) , e no andar baixo dous vans (o da esquerda, unha porta e o da dereita, unha fiestra). A fachada principal (o gran chafrán), está dividida en tres corpos. O corpo central, almofadado(4) no andar baixo, está, no primeiro e segundo andar, enmarcado por pilastras xónicas(5) acaroadas; na parte alta ten un reloxo rodeado de orlas e grilandas(6) , e flanqueado por dous vasos sobre pedestais a cada lado.

Plano de Genaro de La Fuente

Plano de Genaro de La Fuente

A fachada da rúa Príncipe, construída en dúas fases, articúlase a través dun corpo central rematado en arco e repetindo o mesmo esquema compositivo a cada lado. O proxecto de Genaro de La Fuente abranguía a fachada ao Ramal e o primeiro número da rúa Príncipe.

Posteriormente, o 31 de agosto de 1887, Bernardo Rodríguez presentou no concello un proxecto de ampliación da vivenda que incluía un plano asinado o 3 de outubro de 1886 por Alejandro Rodríguez Sesmero. A parte nova a construír, acaroaríase ao edificio xa construído en Príncipe, formando así un conxunto que seguía un deseño practicamente igual ao de Genaro de La Fuente._fpo1200A ornamentación do edificio, céntrase nos linteis(7), falsas claves(8) , ménsulas(9) e nas zonas intercaladas entre os vans(10) . Só no corpo central da fachada que da a rúa Príncipe, rematado cunha cornixa en forma de arco, pódese apreciar a sinatura decorativa de Sesmero. Trátase dunha moldura (moi repetida na súa obra), que se sitúa na clave do arco. Aínda que o traballo de cantaría foi moi refinado, o aspecto actual da pedra deixa ver as pegadas da erosión acumulada co paso do tempo.

A moldura sobre a clave

A moldura sobre a clave

Actualmente o edificio mantense bastante fiel ao proxecto orixinal, a non ser pola supresión das iniciais do propietario B.R., situadas no corpo central do peitoril da fachada que da á rúa Colón, que foron substituídas polo reloxo; e sobre todo, polo inadecuado engadido da cuberta instalado para situar o nome do Banco que ocupa actualmente o andar baixo da edificación. A parte da fachada que dá a rúa de Príncipe debida a Sesmero foi reformada no seu andar baixo, perdendo os vans orixinais.

A tramitación da licenza de obra

instancia-30-01-1884lina-e-rasanteA solicitude de licenza, dirixida ao alcalde presidente da corporación viguesa, que naquel momento ostentaba Jacobo Domínguez Iglesias, foi presentada o 30 de xaneiro de 1884 por Bernardo Rodríguez López, que se presentaba como, «empadronado en esta ciudad con cédula personal(11) de octava clase nº 3695 y propietario de la parcela donde quería edificar». A instancia ía acompañada dos planos, asinados o 8 de setembro de 1883 por Genaro de la Fuente y Domínguez, e do correspondente orzamento. Con anterioridade (xuño próximo pasado), o concello á demanda do promotor, concedera permiso para realizar a cimentación da parcela, e indicara ao arquitecto municipal, Domingo Esteban Rodríguez Sesmero, que fixara as correspondentes liña e rasante.

orzamento

O 5 de febreiro, a comisión de Obras; coñecedora da instancia presentada e dos planos aos que o promotor prometía suxeitar a edificación, informaba favorablemente á concesión da licenza pero, en relación co orzamento, expresaba a súa desconformidade nos seguintes termos, «Respecto al presupuesto de la obra la comisión no puede estar conforme con el presupuesto presentado, por lo que, asesorada de su facultativo, considera que en atención á la magnitud del edificio y á la riqueza de la ornamentación de sus fachadas, que éste no bajará de setenta mil pesetas». A corporación municipal, unha vez visto e discutido o informe facultativo, resolvía conceder a licenza para construír a casa conforme ao plano, e establecía como orzamento provisional a cantidade de cincuenta e cinco mil pesetas, das que, o promotor, ingresaría na caixa do Concello o un por cento. A modificación orzamentaria non foi ben acollida polo peticionario, quen, en escrito de 4 de marzo dirixido ao Alcalde, dicía literalmente:

      «y como hubiese visto con mucho disgusto que dicho presupuesto se aprueba por la cantidad de 55.000 pesetas en vez de las 25.000 que tenía consignadas, recurre a V.E y

      Suplica, se sirva acordar se le rebaje de la cantidad estipulada por V.E, lo que sería justo en conciencia, toda vez por ser excesiva no puede en manera alguna conformarse el peticionario. Gracia que por ser de justicia se promete alcanzar de V.E.»

En sesión celebrada o 9 de marzo, a corporación rexeitaba realizar a rebaixa da contía fixada; por considerar fundado o acordo de 6 de febreiro e confirmaba que o reclamante debería satisfacer o un por cento daquela cantidade; engadindo a continuación: «…á reserva de que, después de concluir la obra, el arquitecto municipal la revise para convenir su verdadero valor y a fin de que, si su valor fuese inferior a cincuenta y cinco mil pesetas, se devuelva a Rodríguez el exceso de ingreso realizado, y si excediera de aquella cantidad, que satisfaga la diferencia». Con esta manifestación, poñíase punto final ao litixio, dando comezo as obras de edificación.

A xestión da licencia, os tramites preparativos da edificación e boa parte do proceso construtivo levouse a cabo nunha cidade que comezaba a preocuparse moi fondamente por atender as necesidades máis inmediatas da súa veciñanza. O grande pulo que a urbe estaba acadando tanto no eido industrial, comercial e urbanístico; combinado cun importante incremento demográfico, producía un progresivo aumento da demanda de servizos sanitarios, educativos, etc; de complicada atención por parte das institucións públicas locais. No ámbito político vivíase tamén tempos de cambio, por primeira vez durante a Restauración, as forzas progresistas desaloxaban aos conservadores da cadeira da alcaldía. Todo isto acontecía nuns tempos de esgotamento do antigo réxime; as colonias de ultramar, loitando pola súa independencia, deixaban de ser fonte de riqueza, tornándose en consumidores de recursos da metrópole, tanto humanos como económicos. Achegábase o momento da perda deste imperio ultramarino e ía comezando o decline dunha “idea” de España que se fora forxando desde finais da Idade Media.

JACOBO DOMÍNGUEZ IGLESIAS

Chegaba a alcaldía de Vigo, Jacobo Domínguez Iglesias, membro do partido demócrata. Presentárase ás eleccións nunha coalición que agrupaba a súa formación e ao partido Constitucional, conseguindo entre as dúas formacións, superar, en dous concelleiros, ao partido conservador de Cánovas del Castillo e José Elduayen. Domínguez Iglesias, viña a substituír no posto de alcalde, a un personaxe de moito peso e influencia, Manuel Bárcena y Franco, nese tempo, presidente do partido conservador en Vigo, e que levara a cidade a conseguir o maior grao de actividade urbanística de toda a súa historia.

Jacobo Domínguez foi alcalde desde o 14 de maio de 1881 ata o 2 de maio de 1884, data de celebración da sesión na que, por motivo de saúde, presenta a dimisión do cargo. Durante ese tempo, levouse adiante un plan de melloras na cidade que incluía: a construción de catro escolas, mercado cuberto e o da Peixería(12) ; a reforma da Alameda; a apertura de tres rúas transversais – entre elas a rúa Circo-; dunha lonxitudinal (Marques de Valadares) e outra que enlazaba o camiño de Circunvalación (hoxe Policarpo Sánz) co edificio de viaxeiros do ferrocarril. Todas estas obras financiaríanse cos produtos do empréstito de un millón de pesetas autorizado por Real Orde de 3 de abril de 1883.

Os diarios durante o seu mandato ían deixando testemuña das realizacións conseguidas. En sesión de 4 de maio de 1882, dentro do proxecto das novas rúas na zona de terreos comprendidas entre a rúa de Príncipe e o camiño de Ronda, o Faro de Vigo informaba do acordo da corporación de dar o nome de rúa do Circo, á que actualmente é Eduardo Iglesias. O 5 de xuño de 1882, Jacobo Domínguez, en condición de alcalde da cidade, presidía o acto de colocación da primeira pedra do Teatro Rosalía de Castro (primeiramente chamado Teatro Cervantes), que era propiedade de Benito Gómez, pai dos arquitectos Gómez Román. O 12 de maio de 1884, no final do seu mandato, un aviso publicado no Faro de Vigo e asinado polo alcalde, anunciaba á segunda poxa para a construción dun edificio destinado a Escola de primeira ensinanza para “niños de ambos sexos” do barrio do Areal, etc, ect.

Francisco Giner de los Ríos entre Ricardo Rubio e Manuel Bartolomé Cossío. 1892

Francisco Giner de los Ríos entre Ricardo Rubio e Manuel Bartolomé Cossío. Ano 1892.

Pero a contribución máis importantes á cidade, estivo no ámbito educativo. Domínguez Iglesias, era persoa moi culta e formada, diplomado pola universidade de Oxford, profesor de idiomas do colexio Santo Tomás de Aquino e vocal da Xunta local de primeira ensinanza desde 1879. A súa visión do proceso educativo coincidía co que guiaba as actuacións da “Institución Libre de Enseñanza” (ILE), dá que recibía inspiración para orientar a política educativa en Vigo. Cando ocupa a alcaldía, unha das súas primeiras angueiras foi a renovación do anticuado material das escolas e conseguir locais novos para algunhas delas. Eugenio Otero Urtaza, autor do Libro “Manuel Bartolomé Cossío: trayectoria vital de un educador”; conta, a través do relato de Bartolomé Cossió, inseparable compañeiro e sucesor de Giner de los Ríos, o encontro que, con motivo dunha viaxe a Vigo, o “institucionista” tivo co o alcalde Jacobo Domínguez. Na entrevista quedaba patente o interese e compromiso do alcalde coa mellora educativa que quería para a cidade:

     «Llegan a Vigo hacia las seis de la tarde. Ginér se entrevista con Jacobo Domínguez, el alcalde, que estaba muy interesado en conocer proyectos de construcción escolar, por lo que le promete enviarle información abundante. Domínguez que se proponía emprender un plan de construcción de escuelas al amparo del R.D. de 5 de octubre de 1883, que estaba al caer, se mantendría en estrecho contacto con la I.L.E. para llevarlo a término, e intentaría crear una Institución Libre de Enseñanza en Vigo, aunque no parece que tal proyecto hubiera salido adelante».

Jacobo Domínguez Iglesias,  faleceu en San Sebastián en xaneiro de 1926. Nesta cidade residiu os derradeiros trinta anos da súa vida. En xuño de 1887, xa fora da alcaldía e con motivo dun cambio producido na organización do Porto, é proposto para ocupar o cargo de interprete da sección de Sanidade Marítima, pero non tardaría moito en deixar a cidade. O historiador Javier Mª Sada sitúao xa, a finais dese mesmo ano 87 dirixindo o Gran Casino de San Sebastián, que se acababa de inaugurar.  A actividade  do Casino nos primeiros anos foi bastante monótona, pero  a partir de 1905, coincidindo coa entrada do belga Georges Marquet como arrendatario da sociedade, vivirá o seu máximo esplendor. Nese tempo ofrecéronse grandes concertos nos seus salóns, cos primeiros directores de orquestra; así como partidas de xadrez de resonancia mundial e, torneos de esgrima a nivel internacional.  As mellores orquestras do mundo, os mellores concertistas, os artistas internacionais da canción, as compañías de teatro e de “varietés” de Europa, las «jazz-bands» e os cíngaros desfilaron polo casino. No libro, «Historia de la ciudad de San Sebastián a través de sus personajes», do anteriormente referido historiador, glósase, nos seguintes termos, a contribución de Jabobo Domínguez á vida do Gran Casino:

     Como gerente del Gran casino, fue el encargado de dirigir los cotillones durante la época más brillante del mismo. Citado como clásico errikosheme (fillo do pobo) por Gabriel Mª de Laffitte en su libro “Aspaldiko gauzak” (Cosas de antaño) debido que dejó demostrado su amor hacia San Sebastián durante el tiempo que permaneció dirigiendo los destinos del Casino, defendiéndolo “contra viento y marea cuando las cosas se pusieron difíciles”.

Desde Donostia, seguiu con interese a vida da súa cidade natal e atento sempre ás iniciativas que nela ían agromando; así, cando a sociedade “La Oliva”, organiza un un festival, fai chegar ao presidente do Orfeón da entidade,  por medio do seu amigo Antonio Conde, un donativo de 200 pesetas con destino aos premios que se ían repartir. (El Norte de Galicia.- Lugo. venres 22 de maio de 1908). Á súa morte, substituíno na xerencia do Casino o seu fillo Martín Domínguez Barros, excelente persoa que tamén soubo sobradamente cumprir o seu difícil cargo. Martin Dominguez, presidiu ademais a “Unión Artesana” (sociedade popular e gastronómica máis antiga de Euskalherria), e a el se debe tamén a construción, en 1916, do hipódromo de San Sebastián.

BERNARDO RODRÍGUEZ LÓPEZ

Bernardo Rodríguez López, pola cantidade de mercancías que recibía, segundo se infire das informacións publicadas na Sección comercial do xornal “El Faro de Vigo”; era un destacado comerciante, nunha cidade puxante no eido económico. Por vía marítima, a través da importación do estranxeiro ou por cabotaxe, recibía moitas das mercadorías coas que trataba: “30 cajas de jabón duro” á D. Bernardo Rodríguez López, 31/07/1881; “10 cajas de jabón duro” á D. Bernardo Rodríguez López, 26/01/1881; ambas desembarcadas polo vapor Pilar de Sevilla; as “8 cajas jabón duro y 1 caja de cuadros y otros” carrexados desde Sevilla, o 16/12/1881, polo vapor Norte; os 30 fardos de polbo curado, traídos polo “Bote León de La Puebla”; os 6 sacos de garavanzos arribados polo mesmo vapor desde Málaga o 22/03/1882; 2 bigornias de ferro, 56 vultos de aceite, 5 bocois baldeiros, 7 ceras, louza, etc, etc. En menor medida, o seu almacén, adquiría mercancía no estranxeiro; o 30 de abril de 1884, o vapor Sofía, procedente de Liverpool, desembarcaba, ao seu cargo, 50 sacos de arroz. Todo este movemento de mercadorías, que non é máis que unha pequena mostra do que se publicaba nos medios locais, dan idea do vigor do seu establecemento de transaccións.

A maioría das presenzas de Bernardo Rodríguez na prensa local, tiñan que ver, con temas relacionados co comercio de mercadorías; porén, a súa figura emerxía, en ocasións puntuais, por outros motivos. A participación nas subscricións abertas para axuda ás afectadas por causas sobrevidas, motivou, en máis dunha ocasión, o seu aparecemento nos diarios: o Faro de Vigo de 29 de agosto de 1886 publicaba un estrato dá subscrición aberta pola “Sociedad Gimnasio” a favor das cinco orfas do “Sr. Rivera Oya”(13) , na que Bernardo Rodríguez contribuía con 40 reais; ou nestoutra, anterior, de 23 de xuño de 1881, onde colaboraba con 10 reais, na recollida de cartos a favor da viúva e fillos de D. Francisco Monrroy(14) .

A consecuencia da súa destacada posición económica, e por causa das eleccións a senadores no ano 1885, a súa persoa volve a ser obxecto de atención dos periódicos locais. De acordo co artigo 25 da Lei de 8 de febreiro de 1877, que ditaba disposicións para a elección e organización do Senado, cada concello debería publicar o 1 de xaneiro de cada ano as, «listas de individuos y un número cuádruplo[sic] de vecinos del mismo pueblo con casa abierta, que sean los que paguen mayor cuota de contribuciones directas. …». Para o ano 1885 a listaxe, exposta na casa consistorial, e que o Faro de Vigo publicaba o 4 de xaneiro; incluía o nome de Bernardo Rodríguez López, entre os 76 integrantes (cuádruplo do número de concelleiros), electores maiores contribuíntes do municipio. A lista estaba encabezada por Manuel Bárcena y Franco e Francisco Solleiro Negrete, ocupando o Sr. Rodríguez López a vixésima cuarta posición. Unha representación destas persoas (compromisarios nomeados polo concello), reunidos na capital da provincia cos deputados provinciais, elixirían á tres senadores.

Eran tempos de moita miseria para a maioría da xente. Miseria que se vía acrecentada polos poucos escrúpulos de parte dunha burguesía que, en ocasións, medraba con negocios baseados no aproveitamento de situacións desesperadas, e nas que as persoas afectadas, non tiñan máis remedio que claudicar diante de clamorosos abusos. Bernardo Rodríguez López, puxo en marcha no seu local de Ramal 47, un tipo de negocio que se podería considerar, con todo merecemento, entre esas opcións de enriquecemento antes comentadas. Tratábase da compra de “Abonarés”. Para difundir está actividade, a prensa local, publicaba o seguinte anuncio:

Publicado no Faro de Vigo o 2 de febreiro de 1883

Publicado no Faro de Vigo o 2 de febreiro de 1883

Os abonarés, eran títulos persoais expedidos pola Caixas dos Corpos ou pola Comisión liquidadora de Corpos disoltos de Cuba, xerados para a retribución de xefes, oficiais e individuos de tropa.

O varias veces ministro de Ultramar, o galego de Castro de Rei, Manuel Becerra y Bermudez(15) , nunha comparecencia no Parlamento pronunciara as seguintes palabras: «Los abonarés son unha deuda sagrada de la patria». Pero esta afirmación, que enunciaba o que debía ser un compromiso irrenunciable do goberno, polas demoras acumuladas no seu pagamento, foi, pouco a pouco, perdendo cotas de sacralización. Sábese pola prensa, que na primavera de 1899 aínda quedaban veteranos da Guerra dos Dez Anos (1868-1878), que reclamaban o pago dos seus haberes. Esta conxuntura, situou aos repatriados posuidores de títulos, ou ás súas familias, no caso do falecemento destes, nas mans de especuladores, que aproveitando o seu estado de necesidade e angustia, pagábanlles menos diñeiro que o valor indicado nos documentos. Reseñar ademais, que Galicia sería a máis prexudicada polos impagos dos abonarés. O diario “El Correo de Ferrol” de 29 de decembro de 1888; urxía a que se cumprise a afirmación do Ministro de Ultramar, dado que: «Galicia es la región privilegiada, por cuanto en ella existe el mayor número de créditos por ese concepto, pues en nuestra región, tanto en número de contingente ordinario como en sustitutos, es la que mas gente manda al ejército de Ultramar».

Blasco Ibañez

Blasco Ibañez

O novelista republicano, Vicente Blasco Ibañez, un dos máis activos propagandistas contra as guerras coloniais, publicaba no xornal “El Pueblo Valencia” de 9 de marzo de 1895, un opúsculo de título “El Rebaño Gris“, cuxa lectura fornece ao lector de empatía cos oprimidos e tamén explotados mozos obrigados, a embarcarse nunha loita que se só se xustificaba pola defensa dos intereses dalgúns homes de negocios e pola falta de saída dunha monarquía que prefería a derrota -segura- na guerra, antes que enfrontarse a un golpe militar con apoio popular en España, e a correspondente caída da monarquía. «Na foto, Blasco Ibañez vestido cun indumento parecido ao “rayadillo” dos soldados que ían a Ultramar».

E L   R E B A Ñ O   G R I S

      […] Una masa de jóvenes vestidos con trajes de mecánica, pasando el portón que conducía a la escala del Antonio López, mirando en derredor con cierto azoramiento, andando como sonámbulos, sin osar volver la mirada atrás por miedo a que la tierra patria, que tal vez no vuelvan a ver, despertase en su memoria penosos recuerdos que hiciesen asomar las lágrimas a sus ojos. Un rebaño gris que, mansamente guiado por los pastores tristes y desalentados, avanzaba sobre los embreados maderos, subiendo la escala para desaparecer en las entrañas del trasatlántico.

«Ou todos ou ningún»

«Ou todos ou ningún»

      ¡Viva la Patria! Hace falta carne humana en los hospitales, las fiebres antillanas, el feroz vómito negro, están hambrientos de víctimas, y allá va rumbo a las Antillas nuestra juventud robusta, arrancada al trabajo de los campos, a la industria de las ciudades, para caer exánime en la manigua o en lecho caliente y apestado aún por el último moribundo, llamando en vano a la madre separada de ellos por miles de leguas […].

      Los que cobran los pingües sueldos por Cuba; los que por su nacimiento están seguros de que en caso de ruina el Gobierno les dará algún puesto en las Antillas de esos que permiten hacer milagros; la aristocracia que por obra y gracia de seis mil reales tienen la generosidad de renunciar el alto honor de servir a la Patria, fueron los que con más puntualidad acudieron a despedir a esos humildes obreros, enfundados en un uniforme, respetable sí, porque es la vestidura reservada a los parias, los pobres, a los desgraciados.

      No pueden quejarse esos infelices que se alejan con rumbo a la muerte. En la orilla estaban las madres y las hermanas conteniendo los sollozos; veíanse las mujeres de los sargentos tragando sus lágrimas para no asustar a los niños que miraban con asombro en la popa del buque al padre vuelto de espaldas para ocultar su emoción; era dolorosa la despedida; pero ya estaban allí las autoridades para animar el rebaño repartiendo pesetas y tabaco, y tampoco faltaban, hablando de Patria, honor, etc., esos buenos burgueses que a la menor alteración de orden público corren a esconderse en el último pueblo de la provincia, pero que, belicosos por afición gustan de leer por las noches, en la caliente carne y con gorro de dormir, las noticias de las batallas, y por las mañanas digieren mejor el chocolate si saben que «hemos vencido».

      ¡A Cuba sí! Debemos defender nuestros intereses. Por el honor de España tenemos que guardar fusil en mano los millones de los negreros jubilados; debemos conservar la isla para que no se interrumpan las remesas de ladrones; es preciso conservar nuestra Antilla [sic] tal como hoy está, para que el mundo civilizado pueda apreciar un ejemplo palpable de como se gobernaban las colonias en tiempos del absolutismo.

      El porvenir no debe inquietar a este rebaño gris de infelices que se aleja. Más de una mitad estará antes de tres meses pudriendo tierra… Pero, ¿que importa esto?. También gozarán el envidiable honor de que Romero Robledo u otro de los «ingeniosos» políticos que tienen ingenios en Cuba los llore en el Congreso como héroes, como mártires de la patria, sin enterarse siquiera de sus nombres.

      Y los que sobrevivan, si pueden volver a España, tiene asegurado el porvenir. Entre los que les despidieron ayer no faltará quién les compre los abonarés irrisorios con un descuento del 99 por 100, y si quedan inválidos pueden aprender a tocar la guitarra para pedir una caridad a cualquiera de estas familias enriquecidas en Cuba, y es posible que desde sus carruajes les arrojen dos céntimos.

Bernardo Rodríguez López faleceu e Vigo, no mes marzo de 1927. A publicación da nova da súa morte non se difundiu nos xornais como cabería esperar, dada a relevante posición económica adquirida durante a súa vida. Só dúas, son as referencias atopadas, e ningunha en forma de necrolóxica: a publicación “El Diario de Pontevedra”, no seu Num. 12659 de 22/03/1927, co seguinte apuntamento: «Falleció en Vigo, el antiguo comerciante D. Bernardo Rodríguez López»; e, “El Correo de Galicia”, órgano da colectividade galega na República Arxentina, no Num. 1110 de 01/05/1927: «Ha sido conducido al cementerio de Pereiro el cadáver del anciano y antiguo comerciante vigués don Bernardo Rodriguez López. Concurrieron al fúnebre acto numerosas personas entre ellas muchos comerciantes».

A casa de Bernardo Rodríguez /rúa Colón. (1900).

A casa de Bernardo Rodríguez /rúa Colón (1900).

A súa vida activa remataría co fin de século, 30 anos antes do seu falecemento. A través dun auto de 20 de novembro de 1899, o xulgado de primeira instancia de Vigo, declara a súa incapacidade. O consello de familia constituído ao efecto da xestión do seu patrimonio acordou, en abril de 1900, autorizar a Agustín Rodríguez López, naquel momento titor de Bernardo Rodríguez López, a proceder á venda, en poxa voluntaria  de propiedades do incapacitado[sic] . O escrito, que levaba a data de 17 de setembro de 1900, viña asinado por Agustín Rodríguez López, en representación do consello de familia. Na poxa, poñíanse á venda, os dous edificios que foron obxecto de atención neste artigo, e que se describían así aos efectos da licitación:

      1º Urbana. La casa compuesta de planta baja y tres pisos, con derecha y izquierda, el último aboardillado, señalada con el número 65 de la calle del Príncipe, teniendo ademas dos almacenes de planta baja, por su espalda, formando una sola finca de superficie total de 250 metros 4 decímetros cuadrados. Sus límites; frente ó sea sur, la citada calle del Príncipe, espalda o norte , casa de D. José Ramón Ballester, hoy de don Joaquín Lorenzo; derecha ó entrando ó sea Este, otra casa de don Bernardo R. López, é izquierda, o sea oeste casa de D, José García Lago, hoy sus herederos; sin pensión y se halla inscrita en el Registro de la Propiedad. Tipo señalado pesetas setenta y cinco mil 75.000.

      2º Urbana. La casa compuesta de bodega á la calle del Ramal (hoy Colón), Planta baja, dos pisos y boardilla, señalada con el número 67 de la calle del Príncipe, con un patio por sue espalda formándose una sola finca , de la superficie total de 234 metros 29 centímetros cuadrados. Sus límites: Sur ó frente, con la citada calle del Príncipe; Norte o espalda, con medianera de la casa de D. Juan Moler; Este o derecha, entrando con la calle del Ramal (hoy Colón), y Oeste ó izquierda, con la casa anteriormente descrita sin pensión. Tipo señalado, pesetas noventa mil, 90.000.

A derradeira anotación atopada nos xornais sobre a súa persoa, foi unha nota emitida polo Banco de España e publicada, en outubro de 1928 (un ano despois do seu pasamento), polo diario “El Pueblo Gallego”. Nela, facíase referencia á relación de saldos de contas correntes existentes na sucursal de Vigo, en situación de presunto abandono por parte dos seus donos. Na listaxe de persoas, mencionábase a Bernardo Rodríguez López, coa cantidade de 40,76 pesetas.

REFERENCIAS

(0) Consistía na iluminación a base de farois de papel cun quinqué de petróleo ou aceite no seu interior.
(1) Durante este artigo, escribirei Genaro, no canto de Jenaro, tal como o escribía o arquitecto
(2) Cara ou superficie que resulta ao cortar unha esquina por un plano.
(3) Ferro de fibra natural, de elevada resistencia á corrosión e moi dúctil, que se emprega na fabricación de canos, remaches, placas metálicas, etc. Tamén chamado ferro doce, ferro pudelado, ferro suave. Este tipo de ferro conséguese a partir do mineral de ferro, o cal quéntase a altas temperaturas nunha forxa e golpeado para eliminar as impurezas e escouras contidas no mineral. Vénse utilizando en grandes cantidades para a construción desde o século XIX.
(4) Parede ou muro con almofadas (Parte da pedra de cantaría que sobresae do paramento).
(5) Columna cuadrangular …… Xónica: propia da orde xónica.
(6) Tira de tecido con flores e follas, en forma de onda ou de coroa, que se usa de adorno.
(7) Peza horizontal, xeralmente de pedra ou madeira, que limita pola parte superior o oco dunha porta ou ventá.
(8) A clave é a doela central dun arco ou unha bóveda. Adoita ser de maiores dimensións que as demais doelas, e a miúdo está decorada, pero non por razóns funcionais senón estéticas.
(9) Elemento arquitectónico tallado, que sobresae dun plano vertical para soster un balcón, unha cornixa etc.
(10) Espazo baleiro ou desocupado, en especial o lugar da parede onde se abre.
(11) As cédulas persoais foron creadas por decreto de 26 de xuño de 1874. Estaban suxeitas ao pago do imposto todos os españois e estranxeiros residentes en España maiores de 14 anos, con algunhas excepcións, tales como pobres, relixiosas, etc. Expedíanse en branco, como o papel selado e os veciños debían compralas e presentalas aos Alcaldes para que as cubriran e autorizaran.
O imposto de células persoais crearse en 1854, baixo o nome de “cédulas de vecindad”, para obrigar aos habitantes a proverse dun documento de identidade tras a desaparición dos anteriores pasaportes para o interior, (tipo documental que debían presentar os viaxeiros e veciños para trasladarse pola península). Non obstante, o seu carácter era principalmente recadador e por elo este imposto foi moi impopular.
O imposto foi variando ao longo da súa vida: en 1870 (co nome de “cédulas de empadronamiento”) asentouse realmente como imposto, aínda que conservando o seu carácter de documento de identidade, mediante a Lei de presupostos do 1 de xuño, e se formalizou o pago creando tres tipos de células, cada unha cun prezo que ía en función do número de habitantes.
En 1873 o imposto foi suprimido durante un efémero período: desde o 6 de agosto ata o 20 de setembro. Volveu entón a imporse con importantes variacións, que serían formalizadas, posteriormente, mediante o orzamento de xuño 1874, pasando a chamarse xa imposto de células persoais. O gravame afectaba agora no só aos cabezas de familia, senón a todos os residentes en España maiores de 14 anos. As clases de células continuaron variando e ampliándose desde o seu inicio ata a súa extinción, ata o punto que chegou a haber máis de 16 clases, chegando a existir células de máis de 25000 pesetas. (Información complementaria á publicada na nota nº 12 da “Casa para Francisco Solleiro”)
(12) Ningún dos dous proxectos (Mercado cuberto e Peixería), do arquitecto municipal Justino Flórez LLamas, chegarían a realizarse
(13) Con motivo dun violento incendio ocorrido tres días antes, entre o número 4 da rúa Cruz Verde e 9, da rúa Pracer. O lume comezara nun taller de carpintería instalado no andar baixo, propagándose rapidamente a varias casas veciñas. O edificio devorado polas chamas estaba ocupado, no principal polas orfas de Ignacio Rivera e o segundo non estaba alugado. A carpintería pertencía ao señor Pinilla, e nela vivía coa súa Familia. A nova concluía así: «Todos estos vecinos no han salvado nada».
(14) Francisco Monrroy, empregado do ferrocarril de Ourense a Vigo, falecera por unha caída do viaduto de Redondela.
(15) «Fue revolucionario, se batió en las barricadas en las que predicó la libertad y luchó fieramente en su juventud por la democracia. No es hidalgo en la hora de la muerte llevar al sepulcro abierto coronas de espinas que cubran la frente helada del cadáver. Becerra padeció el mal de su tiempo. Como la mayor parte de los hombres de la gloriosa revolución de setiembre, renunció, por gozar de la victoria, a la virtud de la consecuencia. Sirvió a la revolución, a la dinastía de Saboya, al la República y después a los Borbones. Es la hora de los grandes Juicios; pero no somos nosotros su brazo ejecutor. Perdonémosle el pecado de haver [sic] servido a los Borbones, recordando que antes lucho con las armas en la mano contra ellos y por la libertad. Este é o retrato que, o día da súa morte, traza o xornal “El Telegrama”  Diario de la Tarde Imparcial de Noticias. .- Ano: XX; Nº: 874; Páx. 1; Decembro, 20 de 1896.
Imaxes. A maior parte son fotografías de Fernanda Padín Ogando. Outras: Francisco Giner de los Ríos entre Ricardo Rubio e Bartolomé Cossío (Fundación Giner de los Ríos) – Foto de Blasco Ibañez vestido co “rayadillo”. Tomada do libro: El desastre en sus textos. La crisis del 98 vista por los escritores coetáneos; de Julio Rodríguez Puértolas Edición Akal 1999 – Ibidem: Ilustración «Sólo los que no tenían 300 duros (La campana de Gracia) – Fotos de documentos pertecentes ao Arquivo Municipal de Vigo – O resto das imaxes extraídas de publicacións da época.

BIBLIOGRAFÍA CONSULTADA

  1. ARQUIVO E HEMEROTECA MUNICIPAL DE VIGO. Expediente: En construcción casa en la esquina de Príncipe y Ramal, propiedad de D. Bernardo Rodríguez López- I.P.: Genaro de la Fuente y Domínguez (819/1883). Comeza o 20 de xaneiro de 1884.
  2. MARTA FILGUEIRA. Eclecticismo, arquitectura y ciudad en Galicia (La obra de Sesmero en Vigo). Vigo: Instituto de Estudios Vigueses. 2014. I.S.B.N.:978-84-89599-55-0.
  3. JULIO RODRÍGUEZ PUÉRTOLAS. El Rebaño Gris de Vicente Blasco Ibañez. El Desastre en sus Textos. La crisis del 98 vista por los escritores coetáneos. Edición Akal 1999. ISBN: 84-460-1047-X
  4. RICARDO PÉREZ Y VERDES. Manuel Becerra, de barricadista a ministro (onde se recolle o retrato que del traza o xornal “El Telegrama”). CROA (Boletín da Asociación de Amigos do Museo do Castro de Viladonga), nº6-1996.
  5. VÁQUEZ GIL, LALO/GONZÁLEZ FERNÁNDEZ, X. MIGUEL. Os alcaldes e os concellos de Vigo. Os alcaldes do XIX. Páx. 56. Ediciones Cardeñoso /978-84-87379-70-3/.
  6. JAVIER Mª SADA. Historia de la ciudad de San Sebastián a través de sus personajes. Primera edición: diciembre de 2002. ALBERNIA, S.L. Irún. ISBN: 84-95589-55-9.
  7. El carnaval de 1900 en San Sebastián / [E.G.]. Euskal-Erria : revista bascongada San Sebastián T. 42 (1o sem. 1900), p. 230-239 (KM)178876.
  8. Diccionario de Arquitectura y Construcción. Definiciones y traducciones. Definición de hierro forjado. [consultado 20 xaneiro 2017] – Disponible en Internet: http://www.parro.com.ar/definicion-de-hierro+dulce.
  9. FARO DE VIGO: Año XXIX. Nº 3.393. (Domingo 1 de maio de 1881). Candidaturas municipais.- Año XXIX. Nº 3.396. (Domingo 5 de maio de 1881). Resultados das candidaturas municipais.- Año XXIX. Nº 3.473. (Mércores 29 de xuño de 1881). Publicación na Gaceta do nomeamento de alcalde da cidade.-
  10. (Venres 22 de maio de 1908) EL NORTE DE GALICIA. Lugo. Entrega por parte «de la casa de los Hilos de Antonio Conde de 200 pesetas que envío de San Sebastián el ex alcalde Jacobo Domínguez al presidente del Orfeón de La Oliva.
  11.  (12 de decembro de 1883). GACETA DE GALICIA. Santiago. Publicando aviso do concello asinado polo alcalde Jacobo Domínguez polo que se anuncia a: Aprobación das bases para a contratación do empréstito autorizado por Real Orde de 3 de abril de 1883.
  12.  LEI ELECTORAL (20 de agosto de 1870).  Comprende todo o relativo a eleccións a concellos, deputacións provinciais e deputados a Cortes. Decretada e sancionada pola “Cortes Constituyentes de la Nación española”.  Don Francisco Serrano y Dominguez, Regente del Reino y Francisco Romero Robledo, ministro de Gobernación.
Publicado en Casas de Vigo | Etiquetado , , , , , , , , | Deixar un comentario

…hai que poñer a historia a clareo (Mª Xosé Quizán)

Concordo. Hai que poñer a historia a clareo. O machismo nútrese dunha historia recente aínda hoxe non repudiada.

A miña humilde contribución a esta exteriorización escrita dos sucesos traumáticos do franquismo, que aínda perviven na psique colectiva; pódese ler nesta bitácora, na páxina “As miñas contribucións”, baixo o título “Primeiro os alicerces”.

Para ler o artigo de Mª Xosé Quizán, preme na figura

o-franquismo-ten

Publicado en As alleas | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

Entrevista Susan George

A foto, realizada en Vigo no ano 2015, preséntase cun pano amalloado a modo de mordaza, en protesta contra a "Ley de Seguridad Ciudadana" aprobada cos votos do PP, e que está en vigor desde o 1 de xullo de 2015.

A foto, realizada en Vigo no ano 2015, preséntase cun pano amalloado a modo de mordaza, en protesta contra a “Ley de Seguridad Ciudadana” aprobada cos votos do PP, e que está en vigor desde o 1 de xullo de 2015.

Susan George leva toda a súa vida axitando conciencias. Fíxoo desde Greenpace nos noventa e nos derradeiros 16 desde ATTAC, asociación da que é presidenta de honor. A politóloga, filósofa e escritora norteamericana afincada en Paris desde 1954 foi entrevistada o pasado día 11 de febreiro no programa “A vivir que son dos días”. A claridade con que expón as súas ideas arredor de temas cruciais para a humanidade e a súa toma de posición decidida contra o recorte de dereitos e a usurpación de recursos polas multinacionais, converte as súas intervencións en produtos de gran interese polo seu alto valor in-formativo. Para ecoitar a entrevista premer na imaxe.

Publicado en As alleas | Etiquetado , , , , , , , , , , , , , , | Deixar un comentario

Casas de Manuel Bárcena Franco (1879)

A Casa Barcena actualmente

A Casa Barcena actualmente

Sete casas para particulares, era o seu nome orixinal e pretendía ser a obra civil mais grandiosa, nun tempo, no que a burguesía da cidade rivalizaba co boato e a ostentación das construcións, a fin de mostrar o seu poder económico e o seu prestixio social. De estilo ecléctico, o edificio, de tres andares, realizado en granito de cantería, está situado no ángulo que forman as rúas de Policarpo Sanz e Velázquez Moreno 24-26. O promotor da edificación foi Manuel Bárcena Franco, primeiro Conde de Torrecedeira. Este edificio, que foi a segunda obra na cidade do Mestre de Obras, Jenaro de la Fuente Domínguez, reflicte como ningún outro unha das principais características do estilo ecléctico: a diferenciación en cada planta da ornamentación e do tipo de vans.

As dúas longas fachadas, enlázanse mediante un chafrán con galerías. O arquitecto, fiel ao seu estilo, organiza cada unha das frontes de xeito simétrico, cun corpo central mais adiantado, destacado en altura, e co paramento almofadado(1) onde resaltan as molduras (2) dos arcos de medio punto sustentados por pilastras, e o frontón triangular, sobre o van central do terceiro piso. fachada-con-vinetasPara os linteis dos vans dos corpos adxacentes ao central, o arquitecto, recorre aos arcos rebaixados. Na fachada de Policarpo Sanz, destacan as tres claves(3) dos arcos de acceso principal, que acollen, excelentemente labradas, tres cabezas de muller rodeadas de follaxe e pregaduras; na súa parte inferior unha ten o caduceo (4) , símbolo do comercio; outra, unha roda dentada, símbolo da industria, e a terceira, unha fouce e outros apeiros do campo, símbolo da agricultura._fpo0751 A subliñar por último o coroamento do edificio resolto cunha balaustrada para os corpos laterais e cun peitoril de tres arcos para o corpo central, onde se insiren tres ollos de boi de forma elíptica e as iniciais, MB, do promotor. Tanto o peitoril como a balaustrada están decoradas con vasos.

Orixinalmente foi construída para uso residencial, ata que en 1928 foi adquirida pola “Caja de Ahorros y Monte de Piedad Municipal de Vigo”, que o converteu na súa sede. En 1955, co traslado da Caixa, o edificio poríase en réxime de alugueiro para usos comerciais. No 2003, e despois dun proceso de fusión de Caixas (Vigo, Pontevedra e Ourense), que deu lugar a marca Caixanova, esta entidade rehabilitou o inmoble para convertelo na súa sede social; con esta restauración creouse un xardín interior co fin de proporcionar luminosidade a todas as plantas. Despois de 2010 e no marco da reestruturación bancaria española, a fusión de Caixanova e Caixa Galicia deu lugar a entidade Novacaixagalicia (NCG), cambiándose a denominación do edificio a “Centro Social Fundación Novacaixagalicia”. Desde 2014, despois de que “Banesco” tomara o control de NCG e creara a marca comercial “Abanca”, a “Fundación Especial Novacaixagalicia Obra Social”, pasou a denominarse, “Fundación Galicia Obra Social” (coa denominación comercial “Afundación”).

MANUEL BÁRCENA Y FRANCO

Retrato ao óleo de Manuel Bárcena

Retrato ao óleo de Manuel Bárcena

Manuel Bárcena y Franco, naceu en Vigo, o 26 de agosto do ano 1834, morrendo, ibidem, o 14 de xaneiro de 1908, cando contaba con 74 anos. Descendente de familia adiñeirada foi educado en Gran Bretaña e coñeceu varios países chegando a falar varios idiomas, cousa pouco común entre os seus coetáneos. Casou con Dolores de Andrés coa que tivo cinco fillos. Polos méritos acumulados, o 3 de xaneiro de 1891, a raíña rexente (1885-1902), María Cristina de Habsburgo-Lorena, outorgoulle o titulo de conde de Torrecedeira en referencia ao Pazo de Torre Cedeira (5) , en Redondela.

De familia orixinaria de Cantabria, o seu bisavó, Gaspar, recalara en Galicia cando finalizaba o primeiro terzo do século XVIII. Tanto o seu avó Bernardo Bárcena de la Concha, como o seu pai Manuel Bárcena Bustillo, desenvolveron nunha ampla gama de quefaceres, permitíndolles ir cimentando un importante patrimonio familiar. Bernardo e Manuel, movéronse no eido empresarial, o primeiro como comerciante, prestamista e armador de buques. Manuel, debido aos cambios producidos no panorama económico de principios do XIX, primou máis a actividade industrial, a salga de peixe, e sobre todo, a industria do coiro. Máis tarde Manuel Bárcena Bustillo, co transporte de emigrantes, ampliaría o negocio como armador; afianzaría a actividade crediticia con préstamos para o financiamento de expedicións marítimas, e impulsaría novos negocios neste eido, como a exportación de gando vacún a Inglaterra e o abastecemento de carbón aos barcos de vapor que recalaban no porto de Vigo. En todas estas actividades, máis adiante, teimaría o primeiro conde de Torre Cedeira. Manuel Bárcena Bustillo, casou con Pilar Franco Menéndez e tiveron oito fillos, entre os que, Manuel, ocupaba o segundo lugar. Tres anos antes do seu pasamento ocorrido en 1860, Manuel Bárcena Bustillo, regulou a administración de todos os ben familiares, de xeito que á súa morte, esta pasaría a mans dos seu tres fillo maiores; as mulleres, como era común na época (educadas para o matrimonio), quedaban afastadas da xestión do patrimonio familiar. Finalmente, dado o pouco interese mostrado polo fillo maior, Leopoldo, todo quedou nas mans de Manuel, a quen, unha vez conseguida a maioría de idade, uniríase Augusto.

Hnos. Bárcena Franco. Arriba (Manuel, Concha e Angélica) sentados (Augusto e a súa dona María Saracho)

Hnos. Bárcena Franco. Arriba (Manuel, Concha e Angélica) sentados (Augusto e a súa dona María Saracho)

A década do 60 constituíu unha xeira favorable para a refundida empresa co nome de “Menéndez y Bárcena”; e todos os negocios herdados (o bancario, o consignatario, o do carbón, o de exportación de gando, o da elaboración de curtidos), continuaron coa súa expansión e bos resultados. A morte de Pilar Franco, en 1872, non alterou a marcha; agora os dous irmáns, Manuel e Augusto, seguiron adiante cos negocios, hogano, coa denominación de “Manuel Bárcena y Hermano”. Non foi ata o ano 1881 cando deciden poñer fin ao traballo conxunto, liquidando a empresa familiar, e seguindo cada un o su propio camiño, aínda que as respectivas traxectorias non foron moi diferentes. Ocupáronse do mesmo tipo de actividades empresariais (banca, consignación, negocio inmobiliario, etc), e os dous tiveron destacada presenza na vida política e na representación consular.

A continuación, coa finalidade de ir completando o perfil da figura de Manuel Bárcena Franco, comentaranse, cronoloxicamente, algunhas das novas máis destacadas que, sobre a súa persoa e actividades a prensa escrita desa época foi publicando.

       Contando con 34 anos e militando no Partido Progresista (6) participa, como vicepresidente da Xunta Revolucionaria de Vigo, no levantamento revolucionario de setembro de 1868 (La Setembrina). Tras o Pronunciamento de Martinez Campos (1874), que pon fin a primeira República e abre o período coñecido como o da Restauración Borbónica; Manuel Bárcena dá un súbito xiro político afiliándose ao Partido Conservador (7) de Canovas del Castillo, de quen foi amigo persoal, e no que militaría ata a súa morte.

       O 8 de febreiro de 1870 o xornal “El Pueblo Gallego”, daba conta do emprazamento en Vigo dunha axencia dos EEUU e da designación de Manuel Bárcena Franco para rexentala. Máis tarde substituiríao no cargo Camilo Molíns quen a exercería durante vinte e cinco anos. Como consecuencia da guerra de Cuba (1898), librada entre España e os Estados Unidos, os dous países romperon as relacións suspendéndose os servizos de consulado. Manuel Bárcena foi ademais cónsul de Alemaña, Bélxica, Rusia e vice de Inglaterra e Dinamarca.

       “El Correo Gallego” anunciaba o 4 de setembro de 1879 a constitución da Corporación municipal viguesa, que ata o final do seu mandato en 1881, estaría presidida por Manuel Bárcena y Franco. Durante este tempo o concello liderou e/ou apoiou moitas medidas transcendentes para o progreso da cidade. Unha das máis importantes foi a constitución de «La Caja de Ahorros y Monte de Piedad» de Vigo, nacida coa intención de combater a usura dos prestamistas que se cebaban nas clases socias máis necesitadas. “La Concordia de Vigo”, nun artigo reproducido por “El Correo Gallego” de 20 de febreiro de 1880, plasmaba claramente esta situación e saudaba a creación da entidade desta maneira: «El Monte de Piedad será, como todos los de su clase, el paño con que enjuagar sus lagrimas el infeliz hermano nuestro cuyo infortunio le obligue a llamar a sus puertas», e continuaba dicindo máis adiante; «D. Manuel Barcenas, quiere significar en el mas alto grado su amor al pueblo que le vio nacer, dotándolo de una Caja de Ahorros y Monte-Pío».

Arredor de 1930, sede da "La Caja de Ahorros-Monte de Piedad"

Arredor de 1930, sede da “La Caja de Ahorros-Monte de Piedad”

A constitución da Caixa de Aforros Municipal de Vigo acaeceu o 17 de xuño de 1880, nese día a entidade aprobou os primeiros estatutos creacionais. O 9 de outubro dese ano o periódico “El Correo Gallego” daba a coñecer o comezo das actividades: «Funcionó ayer por primera vez, como estaba anunciado, “La Caja de Ahorros-Monte de Piedad”, establecida provisionalmente en una habitación de la nueva cárcel. Efectuáronse diez imposiciones ascendentes en total a 6.285 pesetas, de las cuales 5.000 fueron depositadas por el plazo de un año y sin interés por el Excmo. Sr. D. Manuel Bárcena y 1.000 en iguales condiciones por el Sr. D. Simeón Oya, a cuyos distinguidos vecinos debemos agradecer la atención que les merece esas beneficiosas instituciones. En ese primer día no ha habido empeño alguno».

       l-ilustracion-gallega-e-aA revista “La Ilustración Gallega y Asturiana”,(8) editada en Madrid e propiedade de Alejandro Chao, no seu número 10, de 8 de abril de 1880, con motivo dunha visita a Madrid do «antiguo amigo Sr. D. Manuel Bárcena», «digno Alcalde Constitucional de Vigo, a quien tanto debe ya y deberá la población cuyos intereses le está confiados», resaltaba a súa figura, á vez que mostraba a confianza que nel se tiña depositado para conseguir moitas das aspiracións que, desde tempo atrás, a cidade teimaba satisfacer: «Viene a Madrid a activar y llevar a cumplido término los notables proyectos de engrandecimiento y mejora de aquel gran puerto, proyectos de los cuales hemos dado ya cuenta oportuna a nuestros lectores, y tendremos ocasión de ocuparnos de nuevo a lo sucesivo. El paso del Sr. Bárcena por el Ayuntamiento de Vigo ha de ser fecundísimo. El empréstito, las obras de ensanche de la población, los del nuevo teatro, el muelle, en una palabra, todas aquellas mejoras tan reclamadas por la opinión y tan en vano esperadas, serán un hecho que se deberá a la iniciativa poderosa e impulso de nuestro amigo. Bien lo comprende así aquella población que, deponiendo en aras de bien público todo género de prevenciones y afectos políticos, se unió en un solo haz, secundando los esfuerzos de su Alcalde, los estima en lo que vale, y se apresta con entereza en el porvenir, á hacer toda clase de sacrificios con tal que redunden en pró de los intereses materiales de la población».

O Edificio Moderno na actualidade.

O Edificio Moderno na actualidade.

Manuel Bárcena pode ser considerado un verdadeiro empresario inmobiliario. Tivo moito que ver no deseño e configuración do primeiro ensanche de Vigo, no que puido desenvolver as súas cualidades de promotor urbanístico. Impulsou a agrupación de leiras nos novos espazos creados como resultado do trazado de rúas, aumentando así o seu valor, edificando por conta propia para, en moitos casos, alugar e obter rendas. O edificio Bárcena é un bo exemplo desta estratexia: Manuel Bárcena dispoñía dunha leira na Fervenza (a actual Velázquez Moreno), e no ano 1878 mercou seis leiras lindeiras, dúas delas cualificadas como rústicas. Sobre parte do eido resultante o concello abriu a travesía que comunicaba a rúa do Príncipe coa actual de Policarpo Sanz. Foi aí onde o noso empresario inmobiliario construíu o edificio que leva o seu nome. Outro destacado edificio por el impulsado foi, o situado na Porta do Sol, e coñecido polo nome de “El Moderno” (recibiu o nome do famoso hotel que estivo alí instalado). O inmoble, destinado a vivendas de renda, iniciou a súa construción no ano 1897 seguindo o proxecto elaborado polo arquitecto francés Michel Pacewicw. Posteriormente, tras a renovación realizada por iniciativa de Cesáreo González no ano 1953, albergou o “Gran Hotel”. “La ilustración Gallega y Asturiana” de 18 de febreiro de 1880 revelaba: «Dícese que la próxima primavera se emprenderán en esta ciudad los trabajos de edificación de 20 grandes casas particulares en las calles del Ramal y Circunvalación, lo cual hace augurar un buen año para la clase obrera. Juzgando por las noticias adquiridas, nada exagerado debe conceptuarse el número, si en el se incluye una de la Sra. Viuda de Quirós cuyos primeros trabajos ya empezaron, y siete notables edificaciones del Sr. D. Manuel Bárcena, ya cimentadas».

       Finalizando o exercicio na alcaldía, continuaba impulsando proxectos encamiñados á mellora das condicións de vida dos veciños da cidade. “La Ilustración Gallega y Asturiana” no seu número 4 (08/02/1881) daba a coñecer os tramites para o establecemento dun colexio de primeira e segunda ensinanza así como dunha escola de comercio, consideradas desde tempo atrás unha urxente necesidade para a cidade de Vigo. «Para atender a tal fin, reuniéronse el domingo 30 del pasado, bajo la presidencia del señor alcalde D. Manuel Bárcenas los señores Padín, Barreras, Méndez Brandon, R. Curbera, More, Iglesias, Vidal Valero, Allones, Dominguez, y los directores de los periódicos locales. Acordóse prescindir en absoluto para la futura instalación de toda idea de influencia política, y nombrar desde luego una comisión, á cuyo cargo corriese la formación de bases presupuestos, etc, etc. Resultaron electos los Srs. D. Jacobo Dominguez, Eduardo Méndez Brandon y Daniel Vidal Valero, de quienes espera Vigo, y esperamos nosotros, la mayor actividad, ya que nos son bastante conocidas su discreción y competencia» [sic].

       O vencello á iniciativas relacionadas co desenvolvemento xeral da cidade e a mellora das condicións de vida da poboación, perdurou máis alo do desempeño do cargo de Alcalde. O 22 de agosto de 1884, como resultado dun meeting popular celebrado o día anterior no Teatro Circo Tamberlick, foi elixido para formar parte da Comisión (9) que se encargaría elaborar as propostas que, de levarse a cabo, deberían contribuír ao progreso de Vigo e ao benestar do pobo. Recollía o 22 de agosto de 1884 o xornal “El Diario de Vigo”.

Publicado en, Santiago: revista Literaria (1901)

Publicado en, Santiago: revista Literaria (1901)

En relación coa actividade consignataria, “La Gaceta de Galicia”, reproducía o 30 de xuño de 1882 unha nova recollida do diario “La Concordia” co seguinte texto: «Procedente de Southampton llegó a las seis de la tarde de ayer a nuestro puerto el vapor Inglés que viene consignado á D. Manuel Bárcena, para exportar ganado vacuno. Cuatrocientos bueyes vivos embarcarán pasado mañana en ese buque». “El Correo Gallego” de 5 de agosto dese mesmo ano abundando no tipo de actividades consignatarias dicía: «El total de bueyes exportados por el puerto de Vigo para Inglaterra durante el mes de Julio último asciende a 1.150 que condujeron los vapores Lisbon 100; Valdés 120; Cadiz 120; Peirel 320; Miguel Saez, 70: Gibraltar 130 y Petrel 300. Los exportadores fueron D. Manuel Bárcena por 620, la señora viuda de Llera y compañía por 250, y los Sres. González é hijo por 180».

       O 22 de xaneiro de 1885, a “Gaceta de Galicia”, na sección Noticias de Vigo, anunciaba a apertura da sucursal do Banco de España na cidade, cuxa necesidade, dicía, «se ha dejado sentir hace bastante tiempo». Estaría dirixida por Francisco de Paula Areal, e na lista de persoal de oficinas que o periódico publicaba, encontrábase como Administrador numerario “O Excmo. Sr. D. Manuel Bárcena y Franco”, cargo que compartía con D. Francisco Martinez Viloch y D. Eudoro Pardo Labarta. O día 26 de agosto o mesmo periódico informaba da instalación das oficinas da Estación telegráfica y Cable submarino na casa de Manuel Bárcena situada na rúa de Veláquez Moreno. O mesmo día, divulgaba a seguinte azueira: «Manuel Bárcena, en respuesta a la ocupación de las Islas Carolinas por Alemania (10) presento la renuncia al cargo de vicecónsul de este pais». Poucos días despois, o 10 de setembro, confirmaríase a renuncia.

       A mesma publicación, o 30 de setembro do mesmo ano 1885, na sección dedicada a difundir os habituais desembarcos de persoas e mercadorías tan habituais no porto de Vigo, referíase, nesta ocasión, ao vapor alemá “Franfurt”, procedente de Montevideo e Bos Aires. Salientaba que, debido ao desembarco de 29 pasaxeiros, tivera que pasar polo lazareto de San Simón(11) . Informándose tamén do desembarco de mercadorías: «Condujo también 4002 cueros para D. Francisco Tapias. 743 para don Agustin Curbera, 246 para don Manuel Bárcena. 1600 para José Tivas. 1200 para D. Augusto Bárcena y 50 fardos de tasajo (12) para los señores Troncoso hermanos». Dous anos despois, e tamén a modo de exemplo desta continua actividade importadora, o 8 de febreiro de 1887, o Faro de Vigo daba conta da seguinte nota informativa: « El “Ohio”, dejo también en San Simón 9.516 cueros, que vienen consignados: 2,876 á D. Francisco Tapias, 2.460 á los Sres. Sitja é hijos, 2.000 á D. Mariano Pérez, 778 á D. Agustín Curbera, 578 á Francisco Curbera, 578 á D. Manuel Bárcena. Poco después de abandonar á Buenos Aires el “Ohio” se suicido á bordo de este buque un pasajero de nacionalidad inglesa».

       A súa intensa e longa vida política, constituía unha importante fonte de noticias, que con frecuencia a prensa escrita plasmaba: O 23 de maio de 1886, “El Eco de Galicia”(13) , publicación editada na Habana, informaba da candidatura ministerial para senadores pola provincia de Pontevedra. A compoñen, dicía, «don Juan Manuel Landa, don Luis Rodriguez Seoane y don Ramón Sanjurjo Pardiñas. De oposición se presenta solamente, que sepamos, don Manuel Bárcena y Franco».

      Uns días antes o mesmo xornal amosaba a Manuel Bárcena como Depositario de “La junta de la Sociedad Española de Salvamento de Náufragos en Vigo” que presidía o comandante de Marina Felipe Menéndez e salvamento-maritimo-iida que tamén formaba parte como vocais: Antonio López de Neira, José Barreras y Casellas, Teodoro Sánchez y Patiño, Zenón Padin, Miguel Mulleras, Francisco Tapias, Eladio de Lema e, na que exercía de secretario Juan Buch y Carsi.  A Sociedade crearase en Vigo en 1881, formando parte da “Sociedad Española de Salvamento de Náufragos”. No ano 1902 Antonio Sanjurjo Badía, o seu presidente, acordaba coas autoridades construír unha estación de salvamento no porto, sufragada pola Sociedade. Este edifico, en 1917, sería usado como sede do Instituto Oceanográfico de Vigo, pasando a estación de salvamento a Baiona.
A Sociedade Española de Salvamento de Náufragos, nacera como unha tentativa para evitar as mortes que acompañaban normalmente todo accidente marítimo e reclamar as medidas destinadas a impedilas. A pesar destas iniciativas, a situación non se modificou no tempo na forma pretendida. En Galicia son moitos os exemplos a mostrar. O caso do  naufraxio do pesqueiro “La Isla” en A Coruña, no ano 1970, noventa anos despois da constitución da Sociedade de salvamento, resulta paradigmático.

              «O pesqueiro “La Isla”, regresaba do Gran Sol cunha boa marea de pescada. Eran as seis da mañá, e a 100 metros da Torre de Hércules, a embarcación, unha “vaca”, bate contra os baixos existentes entre as pedras “O Boi” e “A Vaca”. O barco afunde e os mariñeiros, agarrados á madeiros, berran desesperadamente pedindo auxilio. Os veciños do barrio de “As Lagoas” escoitan os choros, os berros de socorro dos mariñeiros e ven como algúns levantaban as mans nun último e inútil esforzo de pedir auxilio. Os están vendo, están moi preto, algúns dos rapaces que vivían nas chabolas teiman por tirarse ao mar, pero son suxeitados por outros veciños do barrio; sería inútil, o mar non o permite. Houbo 14 mortos. Un só supervivente. A ausencia de medios de rescate (non había lancha de salvamento ni helicóptero, nin protocolo pensado) sacudiu, unha vez máis, as conciencias da opinión pública galega».

       Finalizando o ano 1886, “El Faro de Vigo” publicaba unha información sobre a reunión celebrada no salón de sesións da Casa Consistorial, co obxecto de levar a cabo a constitución definitiva da Cámara de Comercio. A sesión presidíaa Manuel Bárcena Franco quen, no inicio da reunión expuxo as vantaxes que podería reportar ao comercio e a industria dita Cámara, ofrecéndose para prestar a maior cooperación e toda a súa valiosa influencia. Despois da lectura do articulado, polo que se rexería a Cámara, este foi aprobado por unanimidade. A elección dos cargos produciuse nunha posterior sesión realizada o 26 de novembro, resultando: presidente (Manuel Bárcena), vicepresidente (José Ramón Curbera), contador (Francisco Molíns), depositario (Apolinar García), secretario (Fernando Conde Domínguez); ademais de nove vocais, o persoal de oficina (un oficial e un escribinte) e un ordenanza.

       A publicación semanal “La Hoja oficial del lunes”, de 21 de xuño de 1888, incluía a seguinte información relacionada coas actividades diplomáticas do conde de Torre Cedeira: «Ayer almorzó con el comodoro de la escuadra inglesa a bordo de la fragata capitana, el cónsul de S.M. Británica en Vigo, Excmo Sr. don Manuel Bárcena». As obrigas políticas de Manuel Bárcena obrigábano a residir por longas tempadas en Madrid, a mesma “Hoja del lunes” o 19 de decembro subliñaba esta circunstancia, «Hoy llegará a Vigo para pasar las pascuas con su distinguida familia, el senador y presidente del comité liberal-consevador de Vigo, nuestro estimado amigo el excelentísimo señor D. Manuel Barcena y Franco».

       No diario de Santiago “Gaceta de Galicia”, no seu número 19 de 24 de xaneiro de 1893, podíase ler a seguinte información: «Según leemos en los periódicos de Vigo el Excmo. Dr. D. Manuel Bárcena y Franco, presenta su candidatura para Diputados á Cortes por el distrito de Redondela, enfrente de la del Sr. Federico candidato ministerial». Tres anos mais tarde “El Correo Gallego” publicado o 30 de abril de 1896 daba conta dos datos oficiais e particulares recibidos sobre a elección de senadores. En relación coa provincia de Pontevedra, dicía, os proclamados son: D. Francisco Gorostigui y D. Manuel Bárcena, adictos; señor marques de Riestra. A “Gaceta de Galicia”, de 29 de abril, ampliaba a información facendo referencia ao escrutinio: «Se ha verificado en el Palacio Provincial de Pontevedra la elección de Senadores, tomando parte en la elección 122 Diputados y Compromisarios. Verificado el escrutinio dio el resultado siguiente: Excmo. Sr. D. Francisco Gorostidi y Albeniz 122 votos; Excmo. Sr. D. Manuel Bárcena y Franco, Conde de Torre Cedeira 122 votos, Excmo. Sr. D. José Riestra y López Marques de Riestra 122 votos».

       vino-fillaboaOutra das actividades económicas importantes desenvolvidas polo conde de Torre Cedeira foi á produción vinícola. O “Almanaque Gallego” para o ano 1903, recollía a seguinte referencia: «LA FILLABOA es el nombre de la gran finca vinícola que posee el señor Manuel Bárcena y Franco, Conde de Torrecedeira, en la región llamada EL CONDADO, á orillas del río Miño, inmediata a la estación de Salvatierra. El riquísimo vino que allí se recoge, no se entrega al consumo hasta los tres años de cosechado. En Buenos Aires lo reciben los Srs. LUIS ALONSO y Cia.- Victoria 26».

       Os terreos da Fillaboa, que hoxe producen brancos e augardentes de albariño para a Casa Masaveu, formou parte ata 1884 das posesións do Condado de Salvaterra (14) , pertencente á liñaxe da Casa de Alba, ano no que a duquesa viúva de Hijar, herdeira do condado alivia a economía da casa vendéndolle a anuncio-fillaboa-almanaque-1903parcela ao industrial Manuel Bárcena e Franco. O Conde de Torrecedeira aportará, ademais dun novo título a historia da finca, o impulso comercial do viño de Fillaboa. Será a primeira botella con escudo nobiliario na etiqueta e os seus caldos serán frecuentes nas mesas máis ilustres tanto dentro como fora de Galicia, sobre todo en Francia e Cuba.

       Achegándose ao final da súa vida, unha nova orientación agroma nas súas iniciativas de negocio. “A Gaceta de Galicia”, no número publicado o 24 de agosto de 1905, espallaba a seguinte nova: «En los primeros días de Septiembre llegará a Vigo un vapor adquirido en Inglaterra por don Ramón Menacho,(15) para la casa de don Manuel Bárcena quién lo dedicará a la pesca de bou. Parece que el conde de Cedeira piensa dar participación en el negocio a los dependientes de su casa. El buque costo 5.000 libras esterlinas».

Á súa morte o diario “El norte de Galicia” o 17 de xaneiro de 1908 facía a seguinte recensión biográfica: «Ha fallecido en Vigo, el Excmo. Sr. Dan Manuel Bárcena y Franco, conde de Torre Cedeira. Fué [sic] diputado Provincial varia veces y presidente de la Diputación. Ha sido senador en varias legislaturas, en una de ellas por oposición. Fué [sic] alcalde de Vigo el año 1880. Al crearse las Cámaras de Comercio fué [sic] el señor Bárcena el primer presidente que tubo la de Vigo. Actualmente era cónsul de Alemania y Bélgica y vice consul de Dinamarca. Fué igualmente viceconsul de Inglaterra. Poseía numerosas condecoraciones extranjeras. Españolas tenía la de Carlos III y la gran cruz de Isabel la católica. Su muerte será sentida en toda la comunidad gallega. Reciba su distinguida familia la expresión de nuestro más sentido pésame».

JENARO DE LA FUENTE DOMÍNGUEZ

Jenaro de la Fuente

Jenaro de la Fuente

Para iniciar a reseña biográfica de Jenaro de la Fuente Domínguez, autor do proxecto das casas para MB, ben está partir das informacións (16) proporcionadas polo seu bisneto e último descendente, Jorge Alonso de la Fuente, tamén arquitecto, quen, a súa vez, as recibiu da súa tía María Victoria e da súa nai Margarita, e estas do seu pai, o arquitecto racionalista Jenaro de la Fuente Álvarez. O meu Bisavó, di, naceu o 19 de setembro de 1851, na vila de Torquemada, provincia de Palencia. «Puido estudar grazas a unha mecenas». Conta, que á morte da benfeitora, (á quen o seu Bisavó sempre lle gardou recoñecemento); o mozo Jenaro, con 17 anos, viuse literalmente na rúa, polo que decidiu enrolarse no corpo de enxeñeiros do Exercito.
Posteriormente, con motivo da súa participación nun proxecto de fortificacións, foi trasladado a Ferrol. Nesta cidade tomará contacto por primeira vez con Manuel Bárcena Franco, quen, ao encargarlle anos máis tarde o proxecto de “Casas de Bárcena”,  abriríalle as portas a moitos outros importantes encargos na cidade de Vigo. Paralelamente a carreira militar, realizaría estudos para a obtención do título profesional de mestre de Obras (17) , obtendo a titulación en 1871. Esta acreditación levouno a ingresar, en 1874, no corpo de subalternos do Exercito. Nestas circunstancias, acontece o cambio de destino á comandancia de Vigo, cidade onde fixará a súa definitiva residencia.

Nesta cidade continuaría a súa carreira militar. Pero non vai ser a militar a actividade principal na súa vida profesional; a que ademais, abandonará prematuramente. Con 57 anos, por causa de enfermidade, o Estamento militar decide o seu «Pase a la situación de reemplazo forzoso» (Diario de Pontevedra, 14/03/1908). Xa non se volvería a incorporar aos labores castrenses; en xaneiro de 1910, o xornal “El Correo de Galicia”, publicaba: «Concedido el retiro para Vigo al maestro de obras militares de segunda clase D. Jenaro de la Fuente Domínguez, que lo había solicitado».

Na memoria familiar, pousou a imaxe dunha persoa sempre activa e con múltiples ocupacións, «pasou toda a súa vida traballando, durmía cinco horas ao día, encantáballe o seu traballo e sempre estivo atafegado polos seus problemas relacionados coa falta de titulación profesional», lembra o seu bisneto. Resulta difícil entender como foi capaz de compaxinar simultaneamente tantas ocupacións. Ademais da militar, ocupou de xeito interino durante case 25 anos o postos na oficina técnica do concello vigués, primeiro, en 1889, e durante un ano, como encargado interino da Oficina técnica, para substituír ao arquitecto municipal Manuel Felipe Quintana, que fora suspendido das súas funcións polo alcalde Primitivo Blein; e a partir de 1894, ata o seu pasamento en 1922, como «Director Facultativo de las Obras municipales». Durante este período, debido aos conflitos derivados da discusión sobre a súa titulación para levar a cabo determinados proxectos, que se reclamaban para os arquitectos; o consistorio, para minorar o conflito, sempre latente, contratou os servizos do arquitecto Benito Gómez Román.

Outra faciana profesional, en forma de ocupación “full time”, foi a de docente. Jenaro de la Fuente exerceu de profesor de Dibujo aplicado a la ornamentación, modelado y vaciado, na Escola de Artes e Oficios de Vigo, primeiro (1886) nas instalacións da rúa Circo e despois (1900) no edificio actual, na esquina das rúas García Barbón e Pontevedra. As informacións que por razóns de índole académica (18) íanse publicando na prensa local, denotaban un alto nivel de compromiso, por parte do profesor Dela Fuente, coa institución escolar; desde as iniciais aparicións formando parte do Claustro de Profesorado, dos tribunais cualificadores, etc; vai sucesivamente acadando maiores responsabilidades, o 21 de decembro de 1906, “La Correspondencia Gallega”, daba conta da composición do tribunal para as oposicións a cátedra na Escola municipal de Artes e Industrias de Vigo, que estaba composto polo profesor Eduardo Enderiz, Carlos Solá e o propio Jenaro de la Fuente; ou cando, amosábase como director accidental, asinando un escrito onde se dispoñía: a apertura de matricula ás ensinanzas da Escola, para o curso 1914/15; establecíanse as quendas de matriculación, a fin de evitar aglomeracións; dábase publicidade ao plan de materias, horarios, etc. (“El Noticiero de Vigo” de 26 de setembro de 1914).

Pero a actividade máis importante, a que concitou máis enerxías, máis dedicación e máis tempo foi o exercicio libre da profesión de arquitecto. A orde de 28 de setembro de 1845 certificara a exclusión dos mestres dos proxectos oficiais e tamén minguara a intervención en obras particulares, negándolles a capacidade de proxectar e dirixir que gozaran ata entón; pero a Real Orde de 1 de outubro de 1876, devolvía aos mestres as competencias para realizar obras particulares. Esta medida, ademais de supoñer que recruaran as tensións entre mestres e arquitectos, significou unha oportunidade de traballo, nunha cidade inmersa nunha fase de forte desenvolvemento e cunha puxante actividade construtiva que Jenaro de La Fuente non desaproveitou.

Edf. Nemesio Sobrino Portela

Edf. Nemesio Sobrino Portela

A súa primeira obra, en 1878, foi a casa de Nemesio Sobrino Portela (19) , situada na rúa de Príncipe 37 esquina con Velázquez Moreno. O segundo encargo (1879), foi a comentada anteriormente, Casas de Bárcena; continuou co edificio Laforet (1879) na esquina de Colón e Uruguay; o 8 de setembro de 1883, asina os planos da casa para Bernardo Rodríguez, situada na confluencia das rúas Colón, Príncipe; en 1889 asina o proxecto da Casa para Pedro Roman, situada na rúa Joaquín Yáñez, e que hoxe acolle á Biblioteca Central; en 1900, a casa de Prudencio Nandín (praza de Compostela, 13 e 14); en 1909 asina, para o construtor vigués, Antonio González Romero, o edificio Bonín, na rúa Oporto, unha das súas principais obras; en 1911, a casa para Eudoro Pardo Labarta e a Casa Ledo, na Porta do Sol, etc, etc. Entre os que non sobreviviron á demoledora picaraña, algúns edificios importantes corresponden a autoría de Jenaro de la Fuente: a casa de baños “La Iniciadora”, (1876 e reconstrución en 1903) erixida por iniciativa de Cándido Soto, e que foi derribada entre finais do 60 e principios do 70 do pasado século. O edificio Rubira, construído en 1905, estaba situado na confluencia das rúas de García Barbón e Colón e que hoxe ocupa un banco; era un edificio de pedra enorme e maxestoso, e cuxa perda (1967), é sentida dun xeito moi especial polas viguesas e vigueses. A esta listaxe de desaparecidas construcións, habería que engadir algunhas outras, como o Mercado do Progreso (1906), e a fábrica de conservas de Antonio Alonso, situada na daquela chamada rúa da Barxa, hoxe Serafín Avendaño, e que constituía unha importante mostra de arquitectura modernista na cidade. Fora de Vigo, a obra de Jenaro de la Fuente é merecedora da total consideración, dous exemplos como mostra: o Gran Hotel de Mondariz (1898) e o Palacio de Lourizán (1909), situado na parroquia de Santo André en Pontevedra.

Non foi a arquitectura o único eido de manifestación artística; o pedestal do monumento a Elduayen (20) en Montero Ríos, erixida por iniciativa do concello e sufragada por subscrición popular; e o do monumento a Méndez Nuñez, no xardín oeste da Alameda, erixido neste caso por iniciativa da Sociedade Gimnasio de Vigo, e tamén sufragado por subscrición popular, son dous claros exemplos de realizacións non arquitectónicas. Pero non as únicas realizacións fora dos proxectos construtivos de edificios. A Jenaro de La Fuente é debido tamén, o deseño do cemiterio de Pereiro (1896/98), construído por necesidade de espazo, que o antigo de Picacho non podía satisfacer; e por indicación sanitaria, que recomendaba afastar as necrópole do centro das cidades.

                                Monumento a Elduayen                                               Monumento a Mendez Nuñez

Monumento a Elduayen                                               Monumento a Méndez Nuñez

Para finalizar este breve percorrido pola súa vida e obra, uns apuntamentos sobre a súa vida familiar. Coñeceu a que sería a súa dona, Isolina Álvarez Piñeiro, cando traballaba no concello de Vigo, daquela situado na Praza da Princesa. Os pais de Isolina tiñan unha pastelaría, preto do concello, xunto a droguería de Eudoro Pardo Labarta na Porta do Sol; e que Jenaro frecuentaba. Isolina e Jenaro casaron no ano 1886, froito dese matrimonio naceron catro fillos; o terceiro deles, Jenaro de la Fuente Álvarez, sería un importante arquitecto, cunha destacada obra racionalista na cidade. Isolina Álvarez, de saúde delicada finou o 30 de xaneiro de 1897, cando contaba 28 anos. Aínda que con vivenda na rúa de Príncipe, Jenaro construíu unha vivenda familiar (21) na rúa do Romil, coa finalidade, segundo conta o seu bisneto Jorge Alonso, «de que Isolina pudiera disponer de aire puro».

Casa familiar na rúa Romil.

Casa familiar na rúa Romil.

REFERENCIAS

(1) O almofadado é un tipo de acabado exterior dos paramentos de pedra con pedra de cantería, que consiste nunha forma de labrar en relevo a cara vista da pedra fuxindo das xuntas.
(2) Parte saínte de perfil uniforme, que serve para adornar ou reforzar obras de arquitectura, carpintería e outras artes.
(3) É a doela central dun arco, ou unha bóveda. Adoita ser de maior dimensións que as demais doelas, e con frecuencia está decorada, pero no por razóns funcionais senón estéticas.
(4) Atributo do deus Mercurio, constituído por unha vara con dúas cobras enroladas e dúas pequenas ás no extremo superior, que actualmente se emprega como símbolo do comercio e da medicina. (Dicionario R.A.G).
(5) pazo-terrecedeira2Construído no s. XVII pola familia Pestaña Chamucero, que exercía o señorío xurisdicional de Cedeira, no lugar coñecido como O Corredor, sitúase fronte a ría de Vigo. Foi reformado no s. XVIII. Entre outros foi propiedade de Manuel Bárcena Franco, quen, en 1888 encargou a súa reforma ao arquitecto Michel Paczevich quen deseñou a ala oeste. Pouco tempo despois instalouse nel o primeiro teléfono de Redondela, que comunicaba o Pazo de Torrecedeira coa casa que o seu dono tiña en Vigo pero sen posibilidade de outras comunicacións. O pazo conta cun fermoso parque no que medran carballos centenarios,e outras plantas valiosas.
(6) O Partido Progresista foi unha formación política española liberal do século XIX. Xurdiu cara 1834, en defensa das reformas do goberno liberal de Mendizabal e como oposición ao réxime da rexente María Cristina de Borbón. Durante o reinado de Isabel II, gobernou só os anos correspondentes ao Bienio progresista (1854-1856), cun goberno presidido polo xeneral Espartero. O Partido Progresista, dirixido polo xeneral Prim, xunto ao Partido Demócrata, (con quen asinou o Pacto de Ostende -compromiso de ambos partidos para derrocar a Isabel II-), e a Unión Liberal, do xeneral Serrano e do almirante Topete; protagonizarían a sublevación de setembro de 1868, “A Revolución Gloriosa”, que deu paso ao Sexenio Democrático. Do partido Progresista xurdiron, o Partido Constitucional (Serrano e Sagasta), o Partido Demócrata-Radical (Ruiz Zorrilla) e o Partido Democrático (Pi y Margall).
(7) Presidiría o comité liberal-conservador de Vigo
(8) La Ilustración de Galicia y Asturias, despois coñecida como La Ilustración Gallega y Asturiana e finalmente como La Ilustración Cantábrica foi unha revista ilustrada editada en Madrid entre 1878 e 1882. O propietario foi Alejandro Chao Fernández, a parte literaria estaba dirixida polo intelectual galeguista Manuel Murguía e a artística por José Fernández Cuevas (1844-1923) e administrada por Luis Taboada. Tratouse dunha publicación multilingüe, editada en galego, asturiano e castelán. O primeiro número, co primeiro dos títulos sinalados, saíu o 15 de xuño de 1878 e así seguiu saíndo durante ese ano. O 10 de xaneiro de 1879 aparece co título de La Ilustración Gallega y Asturiana, pasando de ter unha periodicidade quincenal a decenal. Máis tarde, o 8 de xaneiro de 1882, pasa a denominarse La Ilustración Cantábrica, deixando de publicarse, definitivamente, ese mesmo ano. Nela publicaron textos autores como Rosalía, Eduardo Pondal ou Curros Enríquez. Amais, nas súas páxinas saíu a primeira novela en galego, Majina ou a filla espúrea, de Marcial Valladares.
(9) A súa primeira reunión celebrouse no salón de sesións da casa consistorial baixo a presidencia do Alcalde Manuel Domínguez, formaban parte: Eduardo Chao, Joaquín Avendaño, Manuel Bárcena y Franco, José Ramón Curbera, Eduardo Iglesias Añino, Antonio Aguiar Monserrat, Antonio López de Neira, Manuel Rodríguez Cadaval, Eladio Lema e Emilio Taboada. A renuncia do alcalde motivada polas ocupacións inherentes ao seu cargo e admitida polo resto dos compoñentes provocou proceder a unha nova elección. Despois de ser propostos para o cargo Eduardo Chao e Manuel Bárcena, a decisión final da comisión doi nomear para a presidencia a Manuel Bárcena e para a vicepresidencia a Eduardo Chao.
(10) El 6 de agosto verbalmente y el 11 por una nota escrita, el embajador de Alemania en Madrid, el conde Solms-Sonnewalde, anuncia al gobierno español el propósito de su país de ocupar las Islas Carolinas, ya que las considera territorio sin dueño (res nullius). La contestación española se produjo el día 12, oponiéndose a tal circunstancia, pero ya los dos transportes españoles y el cañonero alemán Iltis se dirigían hacia el archipiélago. La nota produjo un considerable revuelo en España: grandes manifestaciones patrióticas y encendidos manifiestos contra los alemanes. Dejando a un lado intereses partidistas o el vocerío de una prensa más o menos responsable, existían algunos motivos para la indignación. En primer lugar, un cierto acercamiento hispano-alemán, aunque sometido a altibajos, era visible desde hacía varios años. Fruto tangible de este acercamiento era el protocolo antedicho y las avanzadas conversaciones para ceder un depósito de carbón y otras facilidades a Alemania en Fernando Poo. Afortunadamente para todos, la situación no degeneró en un conflicto abierto. Propuesto por España el arbitraje papal, el pontífice emitió un laudo, firmado como Protocolo en Roma por ambas potencias el 17 de diciembre de 1885. Según éste, España conseguía la soberanía sobre el archipiélago pero concedía al Imperio alemán la libertad de comercio, navegación y pesca, y las Islas Marshall, así como de establecimientos agrícolas. Por otra parte se concedía una estación naval y un depósito de carbón a la marina alemana. Estos beneficios fueron ampliados a Gran Bretaña por la mediación papal de 1885.
(11) Foi mandado construír na Ría de Vigo en 1838 e empezou a prestar servizo en 1842, sendo a segunda instalación dedicada a pasar a corentena en España (o preexistente era o Lazareto de Mahón). Estaba constituído polas illas de San Simón e San Antón unidas ambas cunha ponte de pedra. San Simón sería punto de corentena obrigatorio para todos os navíos que entraban na ría. Pola súa parte, San Antón converteríase no Lazareto “sucio” é dicir, lugar onde se levaban aos enfermos terminais ou contaxiados. san-simonDesta maneira as posibles epidemias de cólera ou lepra non chegaban ata o porto de Vigo. O lazareto abriu as portas a un crecemento sin precedentes en Vigo e toda a súa comarca, e impulsou ao Porto ata convertelo no máis importante de toda a costa atlántica española. Coa creación do lazareto na illas construíronse edificios con diferentes funcións, infraestruturas portuarias e de servizos para acoller aos numerosos buques que atracaban, así como espazos verdes entre os que destaca o Paseo dos Buxos, verdadeiro distintivo da illa, que acolle especies de máis de 200 anos e cunhas dimensións tal, que son considerados os máis altos de Europa. A finais do século XIX, sendo alcalde Antonio López de Neira, xunto cunhas obras de reformas realizadas no Lazareto, conseguiuse levar o subministro de auga potable á illa. A canalización da auga foi lograda grazas a participación do seu amigo, e grande innovador técnico da época en Vigo, Antonio Sanjurjo Badía. O Lazareto deixouse de utilizar en 1923, converténdose entre 1936 e 1944, en cadea onde recluír a presos do bando republicano. Nas primeiras semanas da guerra serviu de cárcere provisional para presos gobernativos que aínda non foran acusados pola xurisdición militar, co propósito en moitos casos de sacalos, ben entrada a noite, e conducilos a xuízos militares ou directamente asasinalos. Despois da caída da fronte de Asturias, San Simón, converteuse nun auténtico campo de concentración, a condicións de amoreamento eran tal que chegaron a coincidir simultaneamente 2500 presos na illa. Unha vez finalizada a guerra, serviu para albergar todos aqueles presos non aptos para o traballo (enfermos crónicos, vellos, discapacitados, etc), que se converteran nun estorbo para aplicación da política penitenciaria ditada pola Dirección General de Prisiones, que dispoñía que os presos republicanos e antifranquistas debían pagar as súas penas coa privación de liberdade e con traballos de reconstrución de zonas devastadas. Para a xestión do proxecto creouse o Patronato para la Redención de Penas por el Trabajo, que presidía o padre Pérez del Pulgar.
A partir de 1948 converteuse en residencia de verao para los membros da Garda de Franco, pero en 1950 un accidente marítimo acabou coa morte por afogamento de corenta e tres membros, o que precipitou o seu peche. Volvería a ser utilizada entre 1955 e 1963 como fogar “Méndez Núñez” para a Formación de Orfos de Mariñeiros.
(12) En Arxentina, Brasil, Uruguai, etc, acostúmase chamar “charqui” á carne deshidratada (case sempre bovina) salgada e afumada; este tipo de carne seca cuxa textura lembra ao cartón, era unha parte da dieta que se subministraba ás persoas escravizadas de orixe africano ata fins do século XIX nas Antillas e o Brasil. Para comer o “charqui” faise necesario lavalo y rehidratalo mediante un fervor. En Venezuela os anacos de carne salgada chámanse “tasajo” ou “salón”.
(13) Revista semanal de ciencias, arte y literatura, periódico publicado na Habana entre 1878 e 1902, foi fundado polo avogado, escritor e xornalista galego, Waldo Álvarez Insua. Nado na Estrada o 10 de xuño de 1856 e finado en Madrid o 10 de agosto de 1938, Waldo Álvarez, chegou a Cuba, como consecuencia da súa toma de posición, de denuncia, do sistema político da Restauración. Na Habana obtivo a licenciatura en Dereito. De volta á Coruña en 1899 foi elixido presidente da Liga Gallega nesta cidade (a Liga Gallega foi un grupo político rexionalista liberal galego fundado en 1897 na Coruña Presidido por Manuel Murguía, estaba dirixido por un comité composto por: Manuel Lugrís Freire, Eugenio Carré Aldao e Salvador Golpe; a quen se debe a redacción (integramente en galego), dos seus estatutos). En novembro de 1899, Álvarez Ínsua, trasladouse a Madrid onde se dedicou á avogacía. Fundou o Centro Galego en Madrid e colaborou na prensa madrileña, principalmente en “El País”, “El Liberal”, “La Ilustración Gallega y Asturiana”, “La Esfera” e a revista “Blanco y Negro”. Entrementres, continuaba escribindo para xornais de A Habana e Bos Aires, e colaborando co periódico “El Emigrado”, publicación trimensual editada na Estrada e  patrocinada pola “Sociedad Hijos de La Estrada, de Cuba”.
(14) Instituído en 1613 polo Rei Felipe III, a favor de Diego Sarmiento de Sotomayor y Mendoza, señor de Sobroso e de Salvaterra. O condado entronca por parentesco no século XVIII co ducado de Alba e logo transmitese por herdanza a través de xeracións da casa.
(15) As seguintes informacións, recollidas, do Faro de Vigo, entre 1887 e 1903, sobre a súas actividades en diferentes eidos, permitiranos achegarnos lixeiramente a súa figura: Foi apoderado de Manuel Bárcena Franco, e importante comerciante, no abastecemento de carbón, aos buques que recalaban na ría de Vigo; funcionario (Oficial) do consulado inglés, participante activo na vida cultural da cidade como directivo (Depositario), da sociedade “Tertulia Recreativa”, e no ámbito político, membro do partido conservador que lideraba na cidade Manuel Bárcena.
Á súa morte a revista “Vida Gallega” o 10 de decembro de 1916, glosaba así a sua figura: «El señor Menacho, dedicado al comercio desde joven, no era un comerciante vulgar. Hombre de gran cultura, de gran vigor físico y de grandes arrestos, lo había puesto todo al servicio noble de su profesión.
Hace unos diez años, después de muchos más al lado del inolvidable D. Manuel Bárcena y Franco, de quien fue apoderado, empezó a trabajar por su cuenta. Y entonces fue quien implanto en gran escala en la bahía de Vigo el negocio de suministro de carbones. El puerto vigués le debe uno de sus grandes progresos y las empresas navieras las facilidades que tienen para carbonear en la espléndida bahía.
Solo esta parte de su actuación, á parte otras igualmente meritorias, hacen del Sr. Menacho una figura de gran relieve entre las que integran el progreso comercial de Galicia moderna.
Emparentado con distinguidísimas familias el Sr. Menacho; su muerte llevó el luto a muchos hogares de Vigo, cuyo pueblo entero conocía y laudaba las grandes dotes del incansable luchador extinto, á quien dedicamos un tributo de consideración muy pequeño al lado de sus merecimientos. ¡Descanse en paz!.
(16) Javier Mosquera. Jenaro de la Fuente (Arquitecto). Uno de los forjadores del Vigo moderno. Faro de Vigo: http://www.farodevigo.es/gran-vigo/2011/04/10/forjadores-vigo-moderno/534567.html
(17) O título de Mestre de obras outorgábao a Escola especial de Arquitectos de Madrid.
(18) Apertura de período de matrícula, convocatoria de exames finais, coas correspondentes informacións e recomendacións.
(19)Con motivo do seu falecemento, producido o 31 de agosto de 1913, a prensa local subliñou a súa figura. A seguir, sendas notas tomadas dos xornais, “Faro de Vigo” e “Noticiero de Vigo”.
necroloxica-nemesio-sobrino-portela«La grave enfermedad que desde hace próximamente un mes padecía nuestro convecino don Nemesio Sobrino Pórtela, tuvo ayer un funesto desenlace. El Sr. Sobrino era natural de La Guardia, y después de una productiva estancia en las Antillas, se estableció en Vigo. Dos veces fué elegido concejal del Ayuntamiento y en una de ellas desempeñó el cargo de teniente alcalde. Fué también miembro de las Juntas directivas del Casino, y de la Cámara de la Propiedad Urbana y de la Casa de Caridad. A su viuda, hijos, hijo político D. Juan R. Bonín, hermano D. Francisco y demás familia, enviamos nuestro pésame». (Faro de Vigo).
«Imponente manifestación de duelo resulto la conducción a la última morada del cadáver del prestigioso ciudadano don Nemesio Sobrino Portela que se celebro a las diez de la mañana de anteayer. El duelo estaba formado por los párrocos de Santa María y San Francisco; los ex alcaldes de Vigo, don Joaquín Perez Boullosa y don Manuel Posada; el arquitecto y concejal don Jose Franco Montes, el secretario del ayuntamiento, don Manuel Olivié, don Laureno Fontela y don José Mª Martinez que llego con este objeto de la Guardia. Figuraban en el cortejo una sección de la guardia municipal y numerosos carruajes, entre los que se hallaba el de respecto del ayuntamiento. (El Noticiero de Vigo).
(20) «El pedestal constaba de un zócalo en gradería, franqueado en sus vértices por cuatro dados en los que se asentan unos glifos parlantes que sostienen con una de sus garras, cubiertas con la corona del marqués, las carteras de los distintos ministerios que desempeño el Sr. Elduayen.
Facenda                             Estado                             Gobernación                             Ultramar

Facenda                             Estado                             Gobernación                             Ultramar

En el basamento, que se eleva sobre el zócalo, destacan cuatro relieves: en el frente, se ven grabadas las armas de marquesado del Pazo de la Merced, artísticamente combinadas con los atributos del cuerpo de Ingenieros de caminos canales y puertos. En los de los lados, hechos alusivos a la vida del Sr. Elduayen y, en el posterior, los beneficios mas que señalados entre los muchos que la ciudad de Vigo debe a la poderosa influencia de aquel distinguido hombre público.
Tiene el pedestal propiamente dicho en las lineas de su base, la planta cuadrada, y termina su cornisa en forma de cruz, originando unos frentes con respecto a otros, un saliente de 13 cm, que además de contribuir en gran manera a los efectos de la estética, facilita mucho el despiece de la sillería.
En la cara anterior del pedestal va fundido en bronce el escudo en cuyo campo están grabadas las armas de Vigo y en las cintas que atan la palma y la oliva, que le son atribuídas la dedicatoria de la ciudad a su protector constante.
Está circundado el hermoso pedestal por un festón bajo de hierro forjado y unos pilarotes en forma de anclas como atributo de los ingenieros civiles de los que pende una cadena que completa el enverjado de cierre, estableciéndose entre este y el arranque del monumento, un pequeño jardin». (Faro de Vigo. 08/02/1895: Fragmento do artigo publicado baixo o título “Vigo Industrial”, e comentando unha nova aparecida na revista “Galicia Agrícola”).
(21) fachada-vivenda-familiar-romilSituada no número 30 da rúa Romil. Este auténtico palacete urbano, destaca a balconada semicircular que a rodea, e pola terraza superior desde a que, no seu día, podíase divisar, dun lado, o solpor de tarde sobre a ría e do outro o horizonte do monte do Castro. O seu estilo é ecléctico e, actualmente forma parte do catálogo de edificios singulares do Concello de Vigo. A destacar que a pesar de que a maioría da arquitectura de Jenaro de la Fuente foi realizada en pedra, para o deseño da súa vivenda prescindiu dese material.
Imaxes. A maior parte son fotografías de Fernanda Padín Ogando. Outras: Irmáns Bárcena Franco (COSTA VÁQUEZ Luis. El legado musical del Maestro Augusto Bárcena. Deputación de Pontevedra). Anuncio Compañía de Vapores del Pacífico (Revista Literaria. Santiago. 1901). Emblema de la Sociedad Española de Salvamento de Náufragos. (El Salvamento marítimo en España. 15 años de Historia. Juan Carlos Arbex Sanchez). Anuncio de Fillaboa (Almanaque gallego). Pazo de Torrecedeira (Catálogo de Flora en el Pazo de Torre Cedeira. La Mirada Actual). O resto das imaxes extraídas de publicacións da época.

BIBLIOGRAFÍA CONSULTADA

  1. IGLESIAS VEIGA, X.M.R.: «Conflitos entre titulados: mestres de obras e arquitectos na cidade de Vigo (1880-1925)». Boletín del Instituto de Estudios Vigueses. Año II. 1996, nº 2, pp. 185 a 203.
  2. GARRIDO GARCÍA, X.: «Fuente y Dominguez. Jenaro de la». Gran Enciclopedia Gallega. Silverio Cañada cd. Gijón. 1977. Tomo XIV, 150.
  3. (14 de enero de 2013). El Conde de Torrecedeira, un vigues del más alto prestigio. Falleció el 14 de enero de 1908. Lembrada no Faro de Vigo
  4. Expediente personal del Senador D. Manuel Bárcena y Franco, Conde de Torrecedeira, por la provincia de Pontevedra. Web del Senado. Recuperado de: http://www.senado.es/
  5. Biografía. Web da Cámara de Comercio de Pontevedra, Vigo e Vilagarcía de Arousa.Recuperada de: http://www.camarapvv.com/
  6. Manuel Bárcena Franco. Wikiwand. Recuperada de: http://www.wikiwand.com/gl/Manuel_B%C3%A1rcena_Franco#/overview
  7. Manuel Bárcena de la Concha Franco 27 Agosto 1834 – 14 Enero 1908. Enciclopedia Global Marcheval. Recuperado de: http://www.marcheval.com/wiki/index.php/
  8. BLAS CALZADA. Manuel Barcenas y la caja de ahorros. Crónicas de otro Vigo. Vigo empresa.com. Recupaerado de: http://www.vigoempresa.com/html/es/
  9. JAVIER MOSQUERA (21 de xullo de 2013). Unha personalidad clave en el desarrollo de la ciudad. Faro de Vigo. Recuperado de: http://www.farodevigo.es/
  10. (23 de novembro de 1965). Unha Larga Historia (Publicada o 23 de novembro de 1965, sobre un feito ocorrido en 1870). El Pueblo Gallego.
  11. (4 de setembro 1879 septiembre 4). Constitución da Corporación de Vigo. El Correo gallego (Año II Núm. 331)
  12. (20 de novembro 1879). Entrevista al Sr. D. Manuel Bárcena Franco, Alcalde presidente da cidade de Vigo.La ilustración gallega y asturiana, Num. 32, traída do Faro de Vigo.
  13. (18 de decembro de 1879). Telegramas intercambiados entre José Elduayen e Manuel Bárcena Franco. El Correo Gallego Año II Núm. 416.
  14. (18 de febreiro 1880). Nova casa de Barcenas. La ilustración gallega y asturiana Num. 5.
  15. (29 de febreiro de 1880). Monte de piedad. El Correo gallego Ano III Núm. 469.
  16. (9 de outubro de 1880). El primer dia de La Caja de Ahorros-Monte de Piedad de Vigo. El Correo gallego Ano III Núm 636.
  17. (8 de febreiro de 1881). Comisión para la creacións de un colegio de 1ª y 2ª enseñanza y Escuela de Comercio. La ilustración gallega y asturiana Núm. 4
  18. (30 de xuño de 1882) Dice La Concordia: Barco de Southampton para Exportación de ganado vacuno. Gaceta de Galicia Num. 1003.
  19. (5 de agosto 1882) Bueyes para Inglaterra. El Correo Gallego Año V Núm. 1173.
  20. (22 de agosto de 1884). Comisión nombrada en el meeting popular celebrado en el teatro circo Tamberlick. El Diario de Vigo Num. 111.
  21. (22 de xaneiro de 1885). Apertura de la sucursal del Banco de España en Vigo. Gaceta de Galicia Num. 1728.
  22. (11de xuño de 1885). Instalación de la oficina telegráfica en la casa del Sr. Bárcena. Gaceta de Galicia Num. 1837.
  23. (26de agosto de 1885). Renuncia ao vice-consulado de Alemaña. Gaceta de Galicia Num. 1728.
  24. (30 de setembro de 1885) 246 cueros traídos por el vapor alemán “Franfurt” para D. Manuel Bárcena. Gaceta de Galicia Num. 1759.
  25. (23 de maio de 1886). Candidatura ao Senado de D. Manuel Bárcena. El eco de Galicia: revista semanal de ciencias, arte y literatura: Num. 204.
  26. (09 de novembro de 1886). Junta de La Sociedad Española de Salvamento de Naufragos en Vigo. Gaceta de Galicia Num. 2081.
  27. (27 de novembro de 1886). Constitución de La Cámara de Comercio. El lucense: diario católico de la tarde: Num. 640.
  28. (04 de xuño de 1887). Suscripción para o Mausoleo Para Rosalía de Castro. Gaceta de Galicia Num. 125.
  29. (13 de marzo de 1888). Juegos Florales de Pontevedra. El Correo gallego Año XI Número 2200
  30. (21 de junio de 1888). Actividad como Cónsul de S.M. Británica Excmo. Sr. don Manuel Barcena. Hoja oficial del lunes Num. 115 (27/06/1938).
  31. (11 de marzo de 1891. Enlace por vía férrea de Vigo con Baiona. Gaceta de Galicia Num. 54.
  32. (11 de marzo de 1892). Concesión del ferro-carril de la estación de Vigo al puerto del mismo nombre. El Eco de Galicia Num. 1749.
  33. (24 de xaneiro de 1893). Manuel Bárcena candidato á Deputado en Cortes por Redondela. Gaceta de Galicia Num. 19.
  34. (08 de novembro de 1893). Descarga de 54.000 kilos de bacalao para don Manuel Bárcena, que condujo el vapor noruego procedente de Bergen. Hoja oficial del lunes: Num. 438.
  35. (15 de xuño de 1894). Sentencia en ruidoso pleito sobre pago de las obras del teatro “Cervantes” de Vigo. Gaceta de Galicia Num. 123.
  36. (30 de abril de 1896). Senadores electos. El Correo Gallego Año XIX Número 6142.
  37. (30 de xullo de 1898). Compañía de navegación de vapor al Pacífico. El áncora Num. 304.
  38. (30 de xuño de 1900). Solicitud de instalación de depósitos flotantes de carbón. El Diario de Pontevedra: Periódico liberal, Num. 4837.
  39. Anuncio “LA FILLABOA”. Almanaque gallego para: Año 1903.
  40. (24 de agosto de 1905). Compra de un vapor para pesca de bou. Gaceta de Galicia Num. 189.
  41. (17 de xaneiro de 1908). A defunción. El norte de Galicia: diario político y de información, Num. 2120.
  42. Mª JESÚS FACAL RODRIGUEZ. Conde de Torre-Cedeira, Banqueiro e Gran Propietario Urbano. Empresarios de Galicia Volume 2.
Publicado en Casas de Vigo | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Sobre a Renda Básica

Dúas reflexións de partida antes de achegarse ao concepto de Renda Básica.

«De todos os dereitos, o primeiro é o de existir. Polo tanto, a primeira lei social é aquela que garante a todas as persoas integrantes da sociedade os medios para existir», dixo o político francés Maximilien Robespierre en 1792.

«Ya en épocas remotas –existen en este sentido textos del siglo VI antes de Jesucristo- se afirmaba como verdad indiscutible, que la estirpe determina al hombre, tanto en lo físico como en lo psíquico. Y estos conocimientos que el hombre tenía intuitivamente –era un hecho objetivo que los hijos de “buena estirpe”, superaban a los demás- han sido confirmados más adelante por la ciencia: desde que Mendel formulara sus famosas “Leyes” nadie pone ya en tela de juicio que el hombre es esencialmente desigual, no sólo desde el momento del nacimiento sino desde el propio de la fecundación». Dixo o político español Mariano Rajoy en 1983.

Para ler, premer na imaxe.

dosier-renda-basica Observación: Descoñezo motivo polo que a segunda reflexión non se deixa traducir ao galego??

Publicado en As alleas | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

Conversa con Xosé Manuel Beiras.

Nesta sección da miña bitácora non quero que falten aquelas producións que desde o meu punto de vista forman parte das esenciais, e esta o é en canto supón a exposición dun discurso elaborado a partir da experiencia, da honestidade e do coñecemento.

O día 21 de xaneiro de 2017 o programa ‘Galegos’ da TVG emitiu unha entrevista con Xosé Manuel Beiras. A conversa estaba organizada en partes nas que o entrevistado, despois de referirse á influencia que para a súa formación tiveron as circunstancias nas que se desenvolveu a súa nenez e mocidade, foi expoñendo as súas ideas arredor de temas cruciais para a comprensión do noso entorno social: Economía, Nacionalismo, Política, Galicia.

A comprensión fai posible a intervención.

Publicado en As alleas | Etiquetado , , , | Deixar un comentario